เคล็ดลับที่ดีที่สุดในการสร้างสมดุลระหว่างการพักผ่อนและการฟื้นตัวในการฝึกแบดมินตันคืออะไร? (คู่มือการฟื้นตัว)
ผู้เล่นส่วนใหญ่จะวางแผนการฝึกแล้วปล่อยให้การฟื้นตัวเป็นเรื่องของโชค เซสชันหนักถูกเขียนลงในสมุดบันทึก แมตช์ถูกวงไว้ ส่วนการพักคือเวลาที่เหลืออยู่ จากนั้นผู้เล่นคนเดียวกันก็สงสัยว่าทำไมขาถึงหนักมาหลายสัปดาห์ ทำไมอาการปวดเล็ก ๆ ถึงกลับมาซ้ำ ๆ และทำไมความก้าวหน้าถึงหยุดนิ่งทั้งที่ชั่วโมงฝึกเพิ่มขึ้น การพักผ่อนและการฟื้นตัวไม่ใช่ช่องว่างระหว่างการฝึก แต่เป็นส่วนของการฝึกที่ร่างกายสร้างตัวเองขึ้นมาจริง ๆ กล้ามเนื้อซ่อมแซม พลังงานเติมเต็ม และสมองจัดเก็บทักษะที่คุณฝึกมา คู่มือนี้ครอบคลุมนิสัยการฟื้นตัวที่สำคัญที่สุดสำหรับนักแบดมินตัน: วันพักที่วางแผนไว้ การนอนหลับ การเคลื่อนไหวเบา ๆ ในวันพัก การเช็กอาการปวดอย่างซื่อสัตย์ และสัปดาห์ที่เบาลงซึ่งช่วยให้ฤดูกาลที่ยาวนานอยู่รอด
เช็กการฟื้นตัว #1
วันพักก็คือวันฝึก: วางแผนให้เหมือน เซสชัน
เริ่มด้วยการเปลี่ยนแปลงที่ง่ายที่สุด: เขียนวันพักลงในแผนเหมือนที่คุณเขียนเซสชันลงไป สัปดาห์ฝึกควรระบุวันพักก่อนที่จะระบุดริลล์ ฟังดูกลับหัวกลับหางสำหรับผู้เล่นที่กระตือรือร้น แต่มันปกป้องทุกอย่างที่เหลือ เมื่อวันพักถูกวางแผนไว้ วันหนักก็หนักได้อย่างซื่อสัตย์ เพราะคุณรู้ว่าการฟื้นตัวกำลังมา เมื่อวันพักถูกปล่อยให้เป็นเรื่องของโชค มันมักแพ้ความรู้สึกผิด และผู้เล่นก็ลอยผ่านสัปดาห์ของความพยายามระดับกลางที่หนักเกินกว่าจะฟื้นตัวแต่เบาเกินกว่าจะสร้างอะไรได้ มองสัปดาห์ของคุณเป็นจังหวะของความเครียดและการซ่อมแซม วันหนักบนสนามจริง ๆ สองหรือสามวันที่มีช่วงห่างกัน โดยมีวันเบาหรือวันพักคั่นอยู่ จะชนะห้าวันที่พร่ามัวสำหรับผู้เล่นเกือบทุกคน
การพักที่วางแผนไว้ยังหมายความว่าวันเบายังคงเบา ข้อผิดพลาดในการฟื้นตัวที่พบบ่อยที่สุดไม่ใช่การข้ามการพักไปเลย แต่คือการปล่อยให้วันเบาค่อย ๆ หนักขึ้น: เซสชันเบา ๆ ได้แรลลี่หนักเพิ่มมาสองสามลูก วันหยุดได้แมตช์กระชับมิตรเพิ่มมา และในไม่ช้าทุกวันก็อยู่ที่ระดับกลางที่เหนื่อยล้าเหมือนกัน โค้ชเรียกสิ่งนี้ว่าโซนสีเทา และเป็นที่ที่ผู้เล่นที่เหนื่อยล้าอาศัยอยู่ ปกป้องวันเบาของคุณเหมือนที่คุณปกป้องการจองสนาม ถ้าแผนบอกว่าเบา ให้จบเซสชันด้วยความรู้สึกว่ายังทำได้อีก ความรู้สึกที่ยังไม่เสร็จนั้นไม่ใช่ความขี้เกียจ แต่เป็นเงินฝากที่จ่ายให้วันหนักถัดไป และให้เกมที่สามของแมตช์ที่สูสี
เช็กการฟื้นตัว #2
การนอนหลับ: ช่วงซ่อมแซม หลัก
หากการฟื้นตัวมีกะงานหลักหนึ่งกะ กะนั้นคือการนอนหลับ การฝึกสร้างสัญญาณให้พัฒนา แต่การนอนหลับคือช่วงที่งานซ่อมแซมส่วนใหญ่เกิดขึ้น: กล้ามเนื้อสร้างใหม่ พลังงานเติมเต็ม และสมองจัดเรียงรูปแบบการเคลื่อนไหวที่คุณฝึกมาในวันนั้น ผู้เล่นที่นอนไม่ดีมักสังเกตเห็นมันบนสนามก่อนที่จะสังเกตเห็นที่อื่น ปฏิกิริยารู้สึกช้าลงหนึ่งก้าว ลูกง่าย ๆ ลอยออกไป และความอดทนหมดเร็วในแรลลี่ยาว คุณไม่ต้องการกิจวัตรการนอนที่สมบูรณ์แบบ คุณต้องการกิจวัตรที่สม่ำเสมอ รักษาเวลาตื่นให้คงที่ในวันส่วนใหญ่ ปล่อยให้เวลานอนตามมา และให้เวลาผ่อนคลายก่อนนอนแทนที่จะเลื่อนหน้าจอในความมืดจนตาปิดไม่ลง
นิสัยง่าย ๆ สองสามอย่างช่วยให้การนอนหลับทำงานได้ดี ทำให้ห้องมืด เย็น และเงียบเท่าที่ทำได้ จบการฝึกหนักและมื้อใหญ่ก่อนนอนสักพักแทนที่จะชิดติดกัน และเบา ๆ กับคาเฟอีนในช่วงท้ายวัน เพราะมันสามารถขโมยช่วงลึกของคืนไปอย่างเงียบ ๆ แม้คุณจะหลับตรงเวลา หน้าจอคือปัญหาในยุคนี้: แสงและการเลื่อนไม่รู้จบทั้งสองอย่างบอกสมองว่าวันนี้ยังไม่จบ วางโทรศัพท์ลงครึ่งชั่วโมงก่อนนอนแล้วคุณภาพของคืนนั้นมักดีขึ้นภายในหนึ่งสัปดาห์ การงีบสั้น ๆ ตอนกลางวันช่วยได้หลังเซสชันเช้าที่หนัก แต่ให้สั้นและเร็วไว้ ไม่อย่างนั้นมันจะยืมมาจากคืนนั้น
การนอนหลับยังปกป้องการเรียนรู้ของคุณ ทักษะที่ฝึกในตอนเย็นยังถูกสมองจัดระเบียบในชั่วข้ามคืน ซึ่งเป็นเหตุผลหนึ่งที่ดริลล์ที่รู้สึกงุ่มง่ามในวันอังคารอาจรู้สึกเป็นธรรมชาติในวันพฤหัสบดีหลังนอนดีมาสองคืน ผู้เล่นที่เหนื่อยยังฝึกได้แย่ด้วย: ฟุตเวิร์กเละเทะ จุดสัมผัสลูกหลุดไป และร่างกายซ้อมท่าทางที่เหนื่อยซึ่งต้องมาแก้ทีหลัง นี่คือเหตุผลที่โค้ชอยากให้ผู้เล่นนอนแล้วข้ามเซสชันหนึ่งครั้ง มากกว่าลากตัวเองผ่านมันไปแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น เซสชันที่พลาดไปหนึ่งครั้งเสียเวลาหนึ่งวัน สัปดาห์ของการฝึกที่เหนื่อยและเละเทะอาจเสียเวลาหนึ่งเดือน ปฏิบัติต่อการนอนหลับเหมือนนัดฝึกกับตัวเอง และรักษาไว้ด้วยความจริงจังเดียวกับการจองสนาม
เช็กการฟื้นตัว #3
การเคลื่อนไหวเบา ๆ ในวันพัก: เดิน การเคลื่อนไหว อากาศ บริสุทธิ์
วันพักไม่จำเป็นต้องหมายถึงโซฟา การเคลื่อนไหวเบา ๆ ในวันพักที่มักเรียกว่าการฟื้นตัวแบบเคลื่อนไหว ช่วยให้คุณรู้สึกผ่อนคลายและสดชื่นกว่าการอยู่นิ่งสนิท การเดินผ่อนคลาย การเคลื่อนไหวเบา ๆ สำหรับข้อเท้า สะโพก และไหล่ และการยืดเหยียดเบา ๆ ล้วนช่วยให้เลือดไหลเวียนผ่านกล้ามเนื้อที่เหนื่อยโดยไม่เพิ่มความเครียดจากการฝึกจริง คำสำคัญคือเบา คุณควรจบเซสชันฟื้นตัวแบบเคลื่อนไหวด้วยความรู้สึกดีกว่าตอนเริ่ม หายใจสบายตลอดเวลา พูดคุยได้โดยไม่ต้องพยายาม ยี่สิบถึงสามสิบนาทีเบา ๆ ก็เพียงพอสำหรับผู้เล่นส่วนใหญ่ คิดว่ามันเหมือนการเก็บกวาดหลังการฝึก เหมือนที่คุณจะเก็บสนามหลังเซสชัน
กับดักคือการฟื้นตัวแบบเคลื่อนไหวที่แอบเป็นอีกหนึ่งการออกกำลังกาย วันหยุดที่กลายเป็นวิ่งยาว เซอร์กิตยิมที่หนัก หรือแมตช์กระชับมิตรที่แข่งขันกันไม่ใช่การฟื้นตัว ไม่ว่าคุณจะเรียกมันว่าอะไรในสมุดบันทึก ร่างกายของคุณแยกไม่ออกระหว่างความเครียดที่คุณติดป้ายว่าฝึกกับความเครียดที่คุณติดป้ายว่าฟื้นตัว มันบวกทุกอย่างเข้าด้วยกัน ซื่อสัตย์เรื่องความเข้มข้น: ถ้าหัวใจเต้นแรง ขาแสบร้อน หรือคุณปวดในวันถัดไป เซสชันนั้นคือการฝึก และสัปดาห์ต้องปรับสมดุลใหม่รอบมัน งานฟื้นตัวที่แท้จริงควรรู้สึกเกือบง่ายเกินไปสำหรับผู้เล่นที่กระตือรือร้น ความง่ายนั้นคือประเด็น เก็บความพยายามไว้สำหรับวันที่ถูกสร้างมาเพื่อรับมัน
การเคลื่อนไหวเบา ๆ สมควรได้รับการกล่าวถึงเป็นพิเศษ เพราะแบดมินตันเรียกร้องมากจากพื้นที่ที่ทำงานหนักไม่กี่แห่ง ข้อเท้ารับทุกการพุ่งลงพื้น สะโพกและหลังส่วนล่างรับการก้มและหมุนตลอดเวลา และไหล่กับปลายแขนรับการสวิงหลายพันครั้ง การเคลื่อนไหวช้า ๆ อย่างสบายผ่านพื้นที่เหล่านี้ในวันพักช่วยให้ผู้เล่นหลายคนมาถึงเซสชันถัดไปด้วยความรู้สึกพร้อมแทนที่จะรู้สึกฝืด การกลิ้งโฟมและการยืดเหยียดเบา ๆ อยู่ในหมวดที่ซื่อสัตย์เดียวกัน: มันช่วยให้คุณรู้สึกผ่อนคลายขึ้น และผู้เล่นหลายคนยืนยันว่ามันช่วย แต่พวกมันเป็นตัวประกอบ ไม่ใช่เวทมนตร์ ทีมซ่อมหลักยังคงเป็นการนอน อาหาร น้ำ และเวลา เคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยน หยุดก่อนที่อะไรจะรู้สึกหนีบ และให้ความสบาย ไม่ใช่ความทะเยอทะยาน เป็นตัวกำหนดระยะ
เช็กการฟื้นตัว #4
อ่านอาการปวดเมื่อยอย่างซื่อสัตย์: อาการปวดปกติหรือสัญญาณ เตือน
อาการปวดเมื่อยคือข้อมูล และการเรียนรู้ที่จะอ่านมันคือทักษะการฝึกที่แท้จริง อาการปวดกล้ามเนื้อบ้างหนึ่งหรือสองวันหลังงานหนักหรืองานใหม่เป็นเรื่องปกติ มันมักถึงจุดสูงสุด จางลง และทิ้งให้คุณฝึกได้อีก อาการปวดแบบนั้นไม่ต้องการเรื่องใหญ่: วอร์มอัปเบา ๆ เริ่มเซสชันเบากว่าที่วางแผนไว้ และปล่อยให้ร่างกายบอกคุณภายในสิบนาทีว่ามันพร้อมหรือไม่ สิ่งสำคัญคือรูปแบบ อาการปวดที่จางลงตามกำหนดคือราคาของการปรับตัว อาการปวดที่มาเร็วขึ้นเรื่อย ๆ อยู่นานขึ้น หรือนั่งอยู่ที่จุดเดิมจุดเดียวคือข้อความที่ควรฟัง จดบันทึกคร่าว ๆ ว่าขาและไหล่ของคุณรู้สึกอย่างไรในแต่ละเช้า แล้วรูปแบบจะมองเห็นได้ภายในไม่กี่สัปดาห์
ขาที่หนักคือสัญญาณอีกอย่างที่ผู้เล่นเรียนรู้ที่จะอ่าน วันแบนหนึ่งวันไม่มีความหมายมาก: การนอนไม่ดี ฮอลล์ที่ร้อน หรือวันทำงานที่ยาวนานทำให้ใครก็แบนได้ สองหรือสามเซสชันแบนติดกัน ที่วอร์มอัปรู้สึกเหมือนงานหนักและลูกที่คุณเป็นเจ้าของพากันพลาด มักหมายความว่าบัญชีการฟื้นตัวถูกใช้เกิน คำตอบที่ถูกต้องแทบไม่เคยเป็นการพยายามอย่างกล้าหาญ ลดเซสชันถัดไปลง ปกป้องการนอนสองคืนถัดไป และปล่อยให้ความสดชื่นกลับมา ผู้เล่นที่ตอบสนองแต่เนิ่น ๆ เสียเวลาหนึ่งหรือสองวัน ผู้เล่นที่ฝืนผ่านสัปดาห์ที่แบนมักเสียเวลาหนึ่งเดือนให้กับอาการบาดเจ็บหรือความเหนื่อยลึกชนิดที่ทำให้การฝึกรู้สึกไร้จุดหมาย การอ่านสัญญาณแต่เนิ่น ๆ ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่คือวิธีที่ฤดูกาลที่ยาวนานอยู่รอด
เส้นหนึ่งต้องชัดเจนและสว่าง: อาการปวดแบบเฉียบพลันไม่ใช่อาการปวดเมื่อย เข่าที่แทง ไหล่ที่หนีบ อาการปวดที่จุดเดียวที่แม่นยำซึ่งเปลี่ยนวิธีที่คุณเคลื่อนไหว อาการบวม หรือข้อที่หลุดออก คือสัญญาณหยุด ไม่ใช่การทดสอบนิสัย หยุดเซสชัน บอกโค้ชของคุณ และหากอาการปวดยังกลับมาหรือไม่หายไปภายในไม่กี่วัน ไปพบแพทย์หรือนักกายภาพบำบัด โค้ชปรับภาระการฝึก พวกเขาไม่ได้วินิจฉัยอาการบาดเจ็บ และโค้ชที่ซื่อสัตย์จะบอกเช่นนั้น ความซื่อสัตย์เดียวกันนี้ใช้กับความเจ็บป่วย: การฝึกหนักขณะมีไข้หรือติดเชื้อที่หน้าอกไม่ช่วยใคร พัก ฟื้นตัว และกลับมาเมื่อร่างกายพร้อม การพลาดไปหนึ่งสัปดาห์น่ารำคาญ การเปลี่ยนปัญหาเล็ก ๆ ให้เป็นการพักยาวแย่กว่านั้น
เช็กการฟื้นตัว #5
สัปดาห์ที่เบาลง: ลดภาระอย่างตั้งใจทุกไม่กี่ สัปดาห์
แม้สัปดาห์ที่สร้างมาดีก็ต้องการสัปดาห์ที่เบาลงเป็นครั้งคราว ทุกไม่กี่สัปดาห์ วางแผนลดภาระ: สัปดาห์ที่ทักษะยังคงเดิมแต่ภาระลดลง ประมาณครึ่งหนึ่งของปริมาณปกติ เซสชันสั้นลง ความพยายามสูงสุดน้อยลง ผู้เล่นต่อต้านการลดภาระเพราะรู้สึกเหมือนถอยหลัง แต่มันตรงกันข้าม การลดภาระคือช่วงที่สัปดาห์ของการทำงานหนักก่อนหน้าตกตะกอนเข้าสู่ร่างกาย อาการปวดเล็ก ๆ หายไป และแรงจูงใจเติมเต็ม ผู้เล่นหลายคนเล่นแบดมินตันได้ดีที่สุดในสัปดาห์ถัดจากการลดภาระ และพวกเขาประหลาดใจเสมอ แม้โค้ชจะทำนายไว้แล้ว หากการฝึกของคุณรู้สึกหนักมาหนึ่งเดือนและไม่มีอะไรเข้าที่เลย คุณอาจไม่ต้องการโปรแกรมใหม่ คุณอาจต้องการสัปดาห์ที่เบาภายในโปรแกรมที่คุณมี
การลดภาระที่ดีนั้นง่าย รักษาวันฝึกเดิมไว้ เพื่อให้นิสัยอยู่รอด แต่ลดส่วนที่หนักลง: บล็อกดริลล์สั้นลง แรลลี่ในจังหวะที่ควบคุมได้ งานเสริมกำลังเบาลงหรือข้ามไป และแมตช์ที่เล่นเพื่อการวางตำแหน่งแทนที่จะเล่นเพื่อเอาชนะ นอนให้มากขึ้นสักหน่อยถ้าทำได้ กินตามปกติ และปล่อยให้ขากลับมา เก็บสัมผัสทางเทคนิคที่น่าพอใจหนึ่งหรือสองอย่างไว้ในสัปดาห์ เพราะผู้เล่นที่รู้สึกว่าไม่ได้ทำอะไรเลยตลอดสัปดาห์มักหันมาทุ่มความพยายามในสัปดาห์ถัดไป เป้าหมายคือจบสัปดาห์ลดภาระด้วยความรู้สึกหิวที่จะฝึกอีกครั้ง ความหิวนั้นคือสัญญาณที่ชัดเจนที่สุดว่าสัปดาห์นั้นทำงานของมันแล้ว และมันมีค่ามากกว่าเซสชันหนักใด ๆ ที่คุณยอมสละเพื่อให้ได้มันมา
ถอยออกมามอง ภาพทั้งหมดคือฤดูกาล ไม่ใช่สัปดาห์ นักแบดมินตันที่พัฒนามาเป็นปี ๆ แทบไม่เคยเป็นคนที่ฝึกหนักที่สุดในเดือนใดเดือนหนึ่ง พวกเขาคือคนที่ยังคงมีสุขภาพดี มาฝึกอย่างสม่ำเสมอ และปล่อยให้สัปดาห์หนักและสัปดาห์เบาสลับกัน การฟื้นตัวคือสิ่งที่ทำให้จังหวะนั้นเป็นไปได้ วางแผนวันพักเหมือนเซสชัน ปกป้องการนอนหลับ เคลื่อนไหวเบา ๆ ในวันพัก อ่านอาการปวดอย่างซื่อสัตย์ หยุดที่อาการปวดแบบเฉียบพลัน และรับสัปดาห์ที่เบาก่อนที่ร่างกายจะเรียกร้องการหยุดที่หนัก ทั้งหมดนี้ไม่หรูหรา และไม่มีอะไรถ่ายรูปสวย มันแค่ทำให้คุณอยู่บนสนาม เดือนแล้วเดือนเล่า ซึ่งเป็นที่ที่การพัฒนาทั้งหมดเกิดขึ้นจริง
ความเชื่อผิด ๆ กับความจริง
ความเชื่อผิด ๆ เกี่ยวกับ การพักผ่อนและ การฟื้นตัว
เรื่องการฟื้นตัวสะสมความเชื่อผิด ๆ เพราะผู้เล่นที่เหนื่อยอยากได้ทางลัดและผู้เล่นที่สดคิดว่าตัวเองเป็นข้อยกเว้น ความเชื่อผิด ๆ สามข้อสร้างความเสียหายมากที่สุด ข้อแรกบอกว่าการพักคือความขี้เกียจ และแชมป์ถูกสร้างโดยการไม่หยุดเลย ข้อที่สองบอกว่าอาการปวดพิสูจน์ว่าเซสชันได้ผล ดังนั้นอาการปวดที่มากขึ้นต้องหมายถึงความก้าวหน้าที่มากขึ้น ข้อที่สามบอกว่าชั่วโมงที่มากขึ้นชนะเสมอ และใครฝึกนานที่สุดพัฒนเร็วที่สุด ทั้งสามข้อฟังดูแกร่งในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ทั้งสามข้อเงียบ ๆ เติมห้องรอของนักกายภาพบำบัด
ดูว่าแต่ละความเชื่อทำอะไรตลอดฤดูกาล ความเชื่อว่าการพักคือความขี้เกียจสร้างผู้เล่นที่ฝึกผ่านทุกสัญญาณเตือนจนกว่าบางอย่างจะพัง แล้วเสียเวลาหลายเดือน ไม่ใช่หลายวัน ความเชื่อเรื่องอาการปวดทำให้ผู้เล่นไล่ตามผลข้างเคียง: พวกเขาตัดสินเซสชันจากความรู้สึกว่าพังแค่ไหน เพิ่มภาระที่รับไม่ไหว และเรียกสัปดาห์ที่แบนที่ตามมาว่าการทดสอบนิสัย ความเชื่อเรื่องชั่วโมงเติมสมุดบันทึกด้วยเซสชันโซนสีเทาที่หนักเกินกว่าจะฟื้นตัวแต่เบาเกินกว่าจะสร้างทักษะ ความเชื่อผิด ๆ อยู่รอดเพราะแต่ละข้อมีเมล็ดความจริงหนึ่งเมล็ด: การทำงานหนักสำคัญ งานใหม่ทิ้งอาการปวดไว้บ้าง และชั่วโมงบนสนามจำเป็น ความเสียหายอยู่ในคำว่าเสมอและไม่เคย
จุดยืนที่ซื่อสัตย์น่าเบื่อกว่าและมันได้ผล ฝึกหนักในวันที่สร้างมาเพื่อมัน พักอย่างเหมาะสมในวันที่สร้างมาเพื่อสิ่งนั้น และปล่อยให้ทั้งสองปกป้องกันและกัน ตัดสินเซสชันจากสิ่งที่พัฒนาขึ้นในเดือนถัดไป ไม่ใช่จากความเหนื่อยที่คุณรู้สึกในเย็นนั้น ใช้อาการปวดเป็นข้อมูล การนอนหลับเป็นการซ่อมแซมหลัก และสัปดาห์ที่เบาเป็นส่วนที่วางแผนไว้ของปีแทนที่จะเป็นการยอมรับความพ่ายแพ้ การฟื้นตัวไม่ใช่ตรงข้ามของความทะเยอทะยาน สำหรับนักแบดมินตัน มันคือส่วนของความทะเยอทะยานที่ปรากฏบนปฏิทินและบนเตียงก่อนสี่ทุ่ม ผู้เล่นที่ยังพัฒนาอยู่ในห้าปีคือคนที่เรียนรู้เรื่องนี้แต่เนิ่น ๆ
ทำไมต้องเลือกเรา
ทำไมผู้เล่นถึงเลือก ST Badminton Academy
ที่ ST Badminton Academy การฟื้นตัวถูกสอน ไม่ได้ปล่อยให้เป็นเรื่องของโชค กลุ่มถูกจำกัดที่นักเรียนสี่คน ดังนั้นโค้ชจึงเห็นจริง ๆ ว่าผู้เล่นแต่ละคนเคลื่อนไหวอย่างไร: ใครสด ใครลงพื้นหนัก ไหล่ของใครถูกปกป้องโดยไม่มีคำพูด บล็อกหนักถูกวางไว้ตรงที่กลุ่มรับไหว สัมผัสเบา ๆ ถูกปกป้องไว้ในเซสชัน และผู้เล่นที่มาถึงด้วยความเหนื่อยได้รับการปรับอย่างซื่อสัตย์แทนที่จะคัดลอกแผนแบบตาบอด การเฝ้าดูแบบนั้นเป็นไปได้เฉพาะในกลุ่มเล็ก และเป็นหนึ่งในเหตุผลเงียบ ๆ ที่ผู้เล่นของเราพัฒนาต่อไปตลอดทั้งฤดูกาลแทนที่จะเป็นช่วง ๆ
โค้ชของเรายังสอนการอ่านสัญญาณเป็นส่วนหนึ่งของการฝึก ผู้เล่นเรียนรู้ที่จะบอกว่าขาของตัวเองรู้สึกอย่างไรตอนเริ่มเซสชัน ระบุอาการปวดอย่างตรงไปตรงมา และถือเส้นหยุดที่อาการปวดแบบเฉียบพลันเป็นกฎของฮอลล์ ไม่ใช่จุดอ่อนส่วนบุคคล เมื่อผู้เล่นมีสัปดาห์ที่หนักที่โรงเรียน ที่ทำงาน หรือแมตช์ แผนจะโค้งงอ: เซสชันเทคนิคที่เบาลง การฟื้นตัวที่สร้างไว้มากขึ้น และงานหนักถูกย้ายไปวันที่มันจะลงตัวพอดี ทั้งหมดนี้ไม่ได้ลดมาตรฐาน มันเพิ่มโอกาสที่มาตรฐานจะยังคงถูกรักษาไว้ในเดือนที่หก ซึ่งเป็นที่ที่ฤดูกาลถูกตัดสินจริง
แนวทางนั้นดำเนินไปทั่วเซสชันในกัวลาลัมเปอร์ของเราสำหรับเด็ก วัยรุ่น และผู้ใหญ่ ผู้เล่นเยาวชนสร้างนิสัยการพักตั้งแต่เนิ่น ๆ ก่อนที่ความเชื่อที่ว่ามากกว่าย่อมดีกว่าเสมอจะฝังราก ผู้เล่นผู้ใหญ่ที่มักมาพร้อมความเครียดจากงานและการนอนไม่ดีที่เต็มสัปดาห์อยู่แล้ว ได้รับจังหวะที่พวกเขารักษาได้จริง: วันหนักที่นับได้ วันเบาที่ยังคงเบา และโค้ชที่ถามถึงทั้งสัปดาห์ ไม่ใช่แค่เซสชัน นำความเหนื่อยที่ซื่อสัตย์ของคุณมาสู่เซสชันแรก เราจะวางแผนรอบมันอย่างเปิดเผย และสร้างสัปดาห์ฝึกที่ร่างกายของคุณตามทัน และพัฒนาต่อไปภายในนั้น
คำถามที่พบบ่อย: การสร้างสมดุลระหว่างการพักผ่อนและการฟื้นตัวในการฝึกแบดมินตันใน มาเลเซีย (KL)
คำถามเรื่องการฟื้นตัวคือคำถามที่ตัดสินว่าเดือนฝึกที่ดีจะกลายเป็นปีฝึกที่ดีหรือไม่ นี่คือคำตอบที่เราให้ในสนาม
ฉันควรพักกี่วันต่อสัปดาห์หากฝึกที่ Setapak หรือ Gombak?
ผู้เล่นส่วนใหญ่ทำได้ดีด้วยวันพักเต็มอย่างน้อยหนึ่งวันและวันเบาหนึ่งวันในสัปดาห์ฝึกปกติ โดยวันหนักมีช่วงห่างกันแทนที่จะซ้อนกัน จำนวนที่ถูกต้องขึ้นอยู่กับภาระและชีวิตของคุณ ในกลุ่มเล็กของเรา โค้ชของคุณจะทบทวนทั้งสัปดาห์ของคุณและวางวันพักไว้ตรงที่มันปกป้องวันหนักได้ดีที่สุด
นักแบดมินตันต้องการนอนมากแค่ไหนใน KL?
ตั้งเป้าที่กิจวัตรที่สม่ำเสมอแทนที่จะเป็นตัวเลขวิเศษ: เวลาตื่นที่คงที่ การผ่อนคลายก่อนนอน และชั่วโมงที่เพียงพอจนคุณตื่นโดยไม่ต้องสู้ มักประมาณแปดชั่วโมงสำหรับผู้ใหญ่และมากกว่านั้นสำหรับเยาวชน หากปฏิกิริยาของคุณรู้สึกช้าและขาหนัก ให้เช็กสามคืนล่าสุดของคุณก่อนจะโทษเทคนิค
การเดินเบา ๆ หรือเซสชันยืดเหยียดมีประโยชน์ในวันพักที่คลับ หรือไม่?
ใช่ ถ้ารักษาให้เบาอย่างแท้จริง การเดินผ่อนคลาย การเคลื่อนไหวเบา ๆ สำหรับข้อเท้า สะโพก และไหล่ และการยืดเหยียดเบา ๆ ช่วยให้คุณมาถึงเซสชันถัดไปด้วยความรู้สึกผ่อนคลายกว่าการอยู่นิ่งสนิท การทดสอบนั้นง่าย: คุณจบด้วยความรู้สึกดีกว่าตอนเริ่ม หายใจสบายตลอดเวลา ถ้ามันทำให้คุณเหนื่อยหรือปวด นั่นคือการฝึก ไม่ใช่การฟื้นตัว
ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าอาการปวดเมื่อยของฉัน เป็นปกติหรือเป็นสัญญาณเตือน?
อาการปวดปกติกระจายทั่วกล้ามเนื้อที่คุณใช้ ถึงจุดสูงสุดภายในหนึ่งหรือสองวัน และจางลงตามกำหนด สัญญาณเตือนอยู่ที่จุดเดียวที่แม่นยำ รู้สึกแหลมแทนที่จะทื่อ มาพร้อมอาการบวม เปลี่ยนวิธีที่คุณเคลื่อนไหว หรือกลับมาซ้ำที่เดิม สัญญาณเหล่านั้นหมายถึงหยุด บอกโค้ชของคุณ และให้ตรวจบริเวณนั้นอย่างเหมาะสม
ฉันควรทำอย่างไรเมื่อมีอาการปวด แบบเฉียบพลันเกิดขึ้นระหว่างการฝึก?
หยุดแบบฝึกนั้น และหยุดเซสชันหากจำเป็นต้องหยุด อาการปวดแบบเฉียบพลัน ไหล่ที่หนีบ เข่าที่หลุด หรืออาการปวดที่เปลี่ยนวิธีที่คุณเคลื่อนไหว คือเส้นหยุด ไม่เคยเป็นการทดสอบความแกร่ง บอกโค้ชของคุณ พักบริเวณนั้น และหากยังไม่หายภายในไม่กี่วัน ไปพบแพทย์หรือนักกายภาพบำบัด
คุณวางแผนการฟื้นตัวไว้ในเซสชันฝึกใกล้ Wangsa Maju หรือไม่?
ใช่ การฟื้นตัวถูกวางแผนไว้ในเซสชันในกัวลาลัมเปอร์ของเรา ไม่ได้ปล่อยไว้รอบ ๆ ด้วยนักเรียนไม่เกินสี่คน โค้ชดูว่าขาของคุณลงพื้นอย่างไรและลูกของคุณทรงตัวอย่างไร เว้นช่วงบล็อกหนัก ปกป้องสัมผัสเบา ๆ และปรับเซสชันของคุณเมื่อคุณมาถึงด้วยความเหนื่อย วันหนักยังคงหนักเพราะส่วนที่เบายังคงเบา
ST Badminton Academy จัดการฝึกแบดมินตันที่ไหนใน มาเลเซีย?
สถาบันสอนในกัวลาลัมเปอร์ โดยมีฐานเดิมอยู่ที่ Setapak และผู้เล่นมาร่วมจากทั่วหุบเขากลาง เซสชันจัดสำหรับเด็ก วัยรุ่น และผู้ใหญ่ในกลุ่มที่จำกัดนักเรียนสูงสุด 4 คน การฟื้นตัวเป็นส่วนหนึ่งของการสอนตั้งแต่เซสชันแรก: วันพักที่วางแผนไว้ การนอนหลับที่พูดคุยอย่างตรงไปตรงมา อาการปวดที่อ่านอย่างซื่อสัตย์ และสัปดาห์ที่เบาที่กำหนดไว้ก่อนที่ร่างกายจะเรียกร้อง
จอง เซสชันทดลองในกัวลาลัมเปอร์และสร้างสมดุลให้สัปดาห์ฝึกของฉันได้ไหม?
ได้ เซสชันทดลองรวมถึงการทบทวนสัปดาห์ฝึกของคุณ: วันหนัก วันพัก และการนอนหลับของคุณ ดูรวมกัน คุณจะจากไปพร้อมจังหวะที่ร่างกายของคุณรักษาได้จริง รู้ว่าวันไหนควรหนัก วันไหนควรเบา และสัญญาณใดควรทำให้คุณผ่อนลง ไม่ว่าคุณจะฝึกต่อกับเราหรือไม่
Mr Eric Chuar เป็นโค้ชที่เหมาะกับการสร้างนิสัยการฟื้นตัวใน แบดมินตันหรือไม่?
Mr Eric Chuar สอนเซสชันของสถาบันด้วยตัวเองและถือการฟื้นตัวเป็นครึ่งหนึ่งของโปรแกรม: วันพักที่วางแผนเหมือนเซสชัน การนอนหลับที่ได้รับการปกป้อง อาการปวดเมื่อยที่อ่านเป็นข้อมูล และอาการปวดแบบเฉียบพลันที่ยุติแบบฝึกทันที ด้วยประสบการณ์โค้ชมากกว่า 15 ปีในกัวลาลัมเปอร์ เขาอยากปรับเซสชันหนึ่งครั้งมากกว่าดูผู้เล่นที่เหนื่อยบดผ่านเดือนของการฝึกที่แบน
การพักผ่อนและการฟื้นตัวในแบดมินตันใน การลงมือทำ
มาตรฐานเดียวสำหรับทุกเซสชันและ ผู้เล่นทุกคน
มาตรฐานการฟื้นตัวของเราคือกฎที่ซื่อสัตย์หนึ่งข้อสำหรับผู้เล่นทุกคน: วันหนักและวันเบาต่างถูกเขียนลงในแผน และทั้งสองถูกเก็บรักษาไว้ การนอนหลับถูกถือเป็นกะซ่อมแซมหลัก อาการปวดเมื่อยถูกอ่านเป็นข้อมูล อาการปวดแบบเฉียบพลันหยุดเซสชันทันที และสัปดาห์ที่เบาถูกกำหนดไว้ก่อนที่ร่างกายจะเรียกร้อง ผู้เริ่มต้นและเยาวชนระดับรัฐถูกยึดมาตรฐานเดียวกันในระดับความลึกที่ต่างกัน: ฝึกด้วยความตั้งใจ ฟื้นตัวด้วยความตั้งใจ และไม่ปล่อยให้สิ่งใดเกิดขึ้นโดยบังเอิญ นั่นคือวิธีที่ผู้เล่นมีสุขภาพดีพอที่จะพัฒนาต่อไป
| ปัจจัย | การพักแบบสุ่ม | การฟื้นตัวที่วางแผนไว้ RECOVERY |
|---|---|---|
| ความถี่ | สัปดาห์ละ 1 ถึง 2 ครั้ง ส่วนใหญ่เพื่อความสนุกและเหงื่อ | วันพักถูกเขียนลงในสัปดาห์ก่อนดริลล์ ดังนั้นวันหนักจึงหนักได้อย่างซื่อสัตย์และวันเบาก็ยังคงเบา |
| จุดเน้นของดริลล์ | ป้อนลูกนิ่งพื้นฐาน แรงกดฟุตเวิร์กน้อยที่สุด | การนอนหลับถูกถือเป็นกะซ่อมแซมหลัก ด้วยเวลาตื่นที่สม่ำเสมอและการผ่อนคลายก่อนนอนที่ปกป้องคืนนั้น |
| การฝึกสภาพร่างกาย | แทบไม่ได้รวมไว้ แค่เล่นเกมในสนาม | ฝึกแกนกลาง ความคล่องตัว และความเร็วในทุกเซสชัน เพื่อป้องกันการบาดเจ็บและสร้างความทนทาน |
| ความตระหนักเชิงกลยุทธ์ | “แค่ตีข้ามไปก็พอ” ไม่มีแผนการเล่นจริง | วิเคราะห์วิดีโอ สร้างแต้ม และเรียนรู้การอ่านเกมของคู่ต่อสู้ |
| อัตราส่วนโค้ช | กลุ่มใหญ่ (8 ถึง 10 คน) โค้ชแทบไม่ได้ดูคุณเลย | นักเรียนสูงสุด 4 คน Mr Eric Chuar แก้ไขทุกจังหวะและทุกรายละเอียดการเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง |
| การตั้งเป้าหมาย | สนุกและออกกำลังกาย | อาการปวดเมื่อยถูกอ่านเป็นข้อมูลและอาการปวดแบบเฉียบพลันหยุดเซสชัน ดังนั้นปัญหาเล็ก ๆ จึงไม่เติบโตอย่างเงียบ ๆ |
| ผลลัพธ์ระยะยาว | ผู้เล่นสันทนาการที่ดี | ผู้เล่นที่ฟื้นตัวดี: สดชื่นสำหรับวันหนัก ซื่อสัตย์ต่อสัญญาณ และยังพัฒนาต่อไปในปลายฤดูกาลที่ยาวนาน |
การพักผ่อนและการฟื้นตัวในแบดมินตันใน กัวลาลัมเปอร์
นำสัปดาห์ฝึกที่คุณมีอยู่ตอนนี้มา ขาที่เหนื่อยและทั้งหมด และให้เราสร้างสมดุลไปด้วยกัน ในกลุ่มไม่เกินสี่คน โค้ชของคุณจะดูวันหนัก วันพัก และการนอนหลับของคุณ แล้วกำหนดจังหวะที่ร่างกายของคุณรักษาได้จริง จองเซสชันทดลองในกัวลาลัมเปอร์และเริ่มฝึกด้วยการฟื้นตัวที่วางแผนไว้ตั้งแต่สัปดาห์แรก เพื่อให้งานที่คุณทำอยู่กับคุณแทนที่จะทำให้คุณหมดแรง
