กลยุทธ์ยอดนิยมในการเอาชนะความกลัวในการฝึกแบดมินตันของคุณคืออะไร? (คู่มือความกลัว)
ความกลัวบนคอร์ตแบดมินตันเป็นเรื่องปกติ และมักเงียบ ๆ มันคือการสะดุ้งเมื่อสแมชพุ่งตรงมาหาคุณ มันคือความกลัวว่าจะตีพลาดต่อหน้าทั้งกลุ่ม มันคือเข่าที่คุณเลิกไว้ใจหลังบาดเจ็บ ทั้งที่อาการบวมหายไปนานแล้ว ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความอ่อนแอ และไม่ใช่เรื่องหายาก มันแค่ไม่มีใครพูดถึง เพราะผู้เล่นคิดว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่เป็นแบบนี้ หน้านี้ทำงานกับความกลัวอย่างซื่อตรง: ตั้งชื่อว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้คุณกลัว ย่อมันเป็นก้าวเล็ก ๆ เรียนรู้พื้นฐานการป้องกันให้ถูกต้อง สงบร่างกายด้วยกิจวัตรง่าย ๆ และคุยกับโค้ชแต่เนิ่น ๆ ไม่มีใครที่นี่จะสัญญาว่าความกลัวจะหายไป เป้าหมายเล็กกว่าและดีกว่า: ความกลัวที่หดเล็กลงจนคุณเล่นได้ทั้งที่มันยังอยู่
เช็กความกลัว #1
ตั้งชื่อความกลัว: สแมช ความล้มเหลว หรือบาดเจ็บเก่า
เริ่มด้วยการตั้งชื่อความกลัวที่เจาะจง เพราะ ‘ฉันกลัวบนคอร์ต’ กว้างเกินกว่าจะฝึกได้ ความกลัวสแมชเป็นเรื่องเจาะจง: ลูกขนไก่มาถึงเร็วกว่าที่คุณรู้สึกว่าจะรับได้ ความกลัวว่าจะพลาดต่อหน้าคนอื่นเป็นอีกเรื่องเจาะจง: ผู้ชมต่างหากที่เป็นปัญหา ไม่ใช่ช็อต ความกลัวหลังบาดเจ็บเป็นเรื่องที่สาม: ช็อตนั้นง่าย แต่ร่างกายยังไม่ไว้ใจข้อต่อ แต่ละอย่างวางแผนได้ ป้อนอย่างอ่อนโยน และฝึกเป็นขั้น ๆ ความกลัวที่มีชื่อมีขอบ และขอบคือจุดที่การฝึกจับได้ ความกลัวที่ไม่มีชื่อแค่แผ่เต็มคอร์ต
การรู้ว่าความกลัวทำอะไรกับช็อตของคุณช่วยได้ เพราะกลไกทำให้ความลึกลับหายไป ความกลัวทำให้กำแร็กเกตแน่น และกำที่แน่นฆ่าการสัมผัส มันทำให้กลั้นหายใจ และลมหายใจที่กลั้นทำให้ไหล่แข็ง มันทำให้เท้าหยุด เพราะร่างกายที่ตกใจปกป้องตัวเองด้วยการแข็งนิ่ง และแบดมินตันลงโทษเท้าที่นิ่ง ช็อตถูกเลี่ยง แรลลีถูกเร่งให้จบเร็วขึ้น และผู้เล่นเดินออกจากคอร์ตเชื่อว่าเทคนิคทิ้งพวกเขาไป มันไม่ได้ทิ้ง ความกลัวต่างหากที่ขับ และเทคนิคนั่งอยู่ข้างคนขับ นั่นเป็นเรื่องที่ใจดีกว่า และเป็นเรื่องที่ถูกต้องด้วย นั่นจึงชี้ไปที่การแก้ มันยังอธิบายปริศนาที่ผู้เล่นที่กลัวหลายคนเล่า: ช็อตเดียวกันที่กลัวในแมตช์กลับลงอย่างสมบูรณ์แบบในวอร์มอัปที่เงียบสงบ เทคนิคไม่เคยหายไป เงื่อนไขเปลี่ยนไป ความกลัวสูงขึ้น และร่างกายเกร็งรอบทักษะที่ยังอยู่ตรงนั้น รอเงื่อนไขที่สงบกว่าหรือการเตรียมตัวที่ดีกว่า
เช็กความกลัว #2
ก้าวเล็ก ๆ: ย่อสิ่งที่น่ากลัวลงจนมันกลายเป็นการฝึกซ้อม
วิธีที่ใช้ได้คือก้าวเล็ก ๆ: ย่อสิ่งที่น่ากลัวจนมันกลายเป็นการฝึกซ้อม สแมชที่น่ากลัวเมื่อมาเต็มแรงจากเส้นหลัง กลายเป็นสิ่งที่จัดการได้เมื่อป้อนเบา ๆ จากกลางคอร์ต เน็ตคิลที่คุณกลัวกลายเป็นลูกป้อนเบา ๆ ที่คุณส่วนใหญ่เก็บได้ คุณไม่ได้หลีกเลี่ยงช็อตที่กลัว คุณกำลังเจอมันในขนาดที่ร่างกายทำสำเร็จได้ ส่วนใหญ่ และหยุดขณะที่ยังรู้สึกปลอดภัยพอ ความสำเร็จในขนาดเล็กไม่ใช่การโกง มันคือวัตถุดิบที่ความมั่นใจสร้างจากมันจริง ๆ ทีละการทำซ้ำอย่างซื่อตรง
สร้างบันไดตามลำดับและปีนมันอย่างซื่อตรง แต่ละขั้นควรรู้สึกกล้ากว่าขั้นก่อนแค่เล็กน้อย: เร็วขึ้นนิดหน่อย ไกลหลังขึ้นนิดหน่อย เหมือนแรลลีจริงขึ้นนิดหน่อย ขั้นหนึ่งถือว่าได้มาเมื่อขั้นก่อนรู้สึกธรรมดา การข้ามขั้นเป็นความผิดพลาดคลาสสิก มักเกิดจากคู่ที่ใจร้อนหรือผู้เล่นที่พยายามพิสูจน์อะไรบางอย่าง ประสบการณ์ที่ท่วมท้นหนึ่งครั้ง ลูกป้อนหนึ่งลูกที่ไกลเกินขั้นปัจจุบันมาก สามารถเขียนบันไดใหม่ทั้งหมดและส่งผู้เล่นกลับไปต่ำกว่าจุดเริ่มต้น ความกลัวเรียนรู้เร็ว บันไดมีไว้เพื่อให้ความกล้าเรียนรู้เร็วกว่า
นำความคิดเดียวกันเข้าไปในเกม: เลือกการกระทำกล้าหาญเล็ก ๆ หนึ่งอย่างต่อเกม รับช็อตหน้าเน็ตที่คุณมักปล่อยให้คู่ของคุณ ยืนรับสแมชหนึ่งลูกแทนที่จะหันหนี เรียกลูกขนไก่ที่คุณมักหลบและให้คนอื่นรับ เลือกแล้ว เล็ก และนับได้: ตอนจบเกมคุณรู้แน่ชัดว่าคุณทำอะไร และสมุดบันทึกบันทึกมันได้ ความกล้าที่ถือว่าเป็นการทำซ้ำ ไม่ใช่ลักษณะนิสัย เป็นสิ่งที่ผู้เล่นทุกคนฝึกได้ ไม่มีใครถูกขอให้กลายเป็นคนอื่น พวกเขาถูกขอแค่หนึ่งครั้ง
เช็กความกลัว #3
พื้นฐานการป้องกัน: การรับ การลงพื้น และพื้นที่คอร์ต
พื้นฐานการป้องกันมาก่อน เพราะความกลัวจำนวนมากแค่ยังไม่รู้คำตอบของตัวเอง การรับที่เรียนมาอย่างถูกต้องขจัดความกลัวสแมชส่วนใหญ่: แร็กเกตยกขึ้นข้างหน้า ลำตัวต่ำและสมดุล บล็อกสั้น ๆ แทนที่จะเหวี่ยงแรง เมื่อร่างกายรู้แน่ชัดว่ามันทำอะไรกับสแมชที่เร็ว สแมชกลายเป็นคำถามที่คุณตอบมาหลายร้อยครั้งในการป้อน ความกลัวไม่ต้องถูกโต้เถียง มันเงียบลงเพราะทักษะข้างใต้มันเป็นของจริง นี่คือเหตุผลที่เราสอนการรับแต่เนิ่น ๆ ให้ผู้เล่นที่ประหม่า ก่อนพละกำลัง ก่อนช็อตลูกเล่น: ความปลอดภัยก่อน และความมั่นใจตามความปลอดภัยมา
การลงพื้นและพื้นที่คอร์ตอยู่ในบทเรียนเดียวกัน การล้มและการชนส่วนใหญ่ที่ทำให้ผู้เล่นกลัวเป็นสถานการณ์ที่ไม่ได้ฝึก ไม่ใช่โชคร้าย: ลงพื้นแข็งและตัวตรงจากการกระโดด ลันจ์โดยไม่มีแผนกลับคืน ไหลเข้าไปในพื้นที่ของคู่โดยตาจ้องแค่ลูกขนไก่ ฝึกเวอร์ชันที่ปลอดภัยช้า ๆ: ลงพื้นนุ่ม ๆ ให้เข่าตามปลายเท้า กลับคืนสู่ฐาน รู้ว่าคู่ของคุณอยู่ที่ไหนก่อนเรียกช็อต ผู้เล่นที่ซ้อมวิธีล้ม ลงพื้น และหลบทางมาแล้ว กลัวช่วงเวลาเหล่านั้นน้อยลง เพราะร่างกายมีแผนสำหรับมัน
สิ่งรอบตัวสำคัญกว่าที่ผู้เล่นคาด รองเท้าที่ยึดเกาะดีทำให้ลื่นล้มหายาก และการลื่นที่หายากหมายถึงความกังวลเบื้องหลังน้อยลงหนึ่งอย่าง พื้นที่โล่งหลังคอร์ตหมายถึงลันจ์ลึกไม่เคยเจอกระเป๋าหรือเก้าอี้ กลุ่มที่มีกฎแน่นว่าห้ามป้อนสแมชเต็มแรงใส่ผู้เริ่มต้นที่ประหม่าเพื่อตลก ขจัดความกลัวที่ไม่ควรมีตั้งแต่แรก ความปลอดภัยเบื้องหลังลดความกลัวเบื้องหลังอย่างเงียบ ๆ สำหรับทุกคนในห้อง โค้ชสร้างความปลอดภัยนั้นอย่างตั้งใจ ผู้เล่นรู้สึกมันเป็นความสงบ สังเกตด้วยว่านี่หมายถึงอะไรต่อการออกแบบการฝึก: ผู้เล่นที่ทำงานบนบันไดความกลัวไม่ควรต้องหลบลูกขนไก่หลงจากคอร์ตข้าง ๆ หรือสงสัยว่าแร็กเกตสำรองกองไว้ที่ไหน ห้องยิ่งสงบ ความกล้าของผู้เล่นยิ่งมีไว้สำหรับขั้นนั้นเอง ซึ่งเป็นที่ที่มันควรอยู่
เช็กความกลัว #4
สงบร่างกายก่อน: ลมหายใจ กิจวัตร และการพูดกับตัวเองอย่างใจดี
ตอนนี้สงบร่างกายโดยตรง ด้วยเครื่องมือเล็กพอที่จะใช้กลางแมตช์ หายใจออกช้า ๆ หนึ่งครั้งก่อนเสิร์ฟ ไหล่ปล่อยลงอย่างตั้งใจ กิจวัตรสั้น ๆ ที่ไม่เคยเปลี่ยน: เด้งลูกขนไก่ หายใจ มองกล่องเสิร์ฟ เสิร์ฟ กิจวัตรให้จิตใจงานเดียวแทนความกังวลสิบอย่าง และร่างกายที่มีงานเดียวสงบลงเร็วกว่าร่างกายที่ถูกสั่งให้ผ่อนคลาย นี่คือฝีมือกีฬาธรรมดา ไม่ใช่ยารักษา และมันช่วยให้ผู้เล่นหลายคนรู้สึกมั่นคงขึ้นภายในไม่กี่เกม ใช้มันระหว่างแรลลีด้วย: ยี่สิบวินาทีระหว่างแต้มเป็นของคุณ
พูดกับตัวเองเหมือนเพื่อน ไม่ใช่ผู้พิพากษา เสียงในใจภายใต้ความกลัวมักตัดสิน: ฉันพังเสมอ ทุกคนเห็นแล้ว ฉันเป็นคนอ่อนแอที่นี่ คำตัดสินฝึกไม่ได้ คำสั่งฝึกได้ แทนที่มันอย่างตั้งใจ: แร็กเกตยกขึ้น ดูลูกขนไก่ ลูกต่อไป พูดกับตัวเองแบบที่โค้ชดี ๆ พูดกับคุณข้างคอร์ต เพราะเสียงนั้น ฝึกมาสองสามสัปดาห์ เริ่มมาถึงเอง และชมการทำกล้าหาญ ในสมุดบันทึกหรือออกเสียง ความก้าวหน้าต่อความกลัวเป็นความก้าวหน้าจริงและสมควรถูกนับเหมือนอย่างอื่น
ภาพสองวินาทีช่วยมากกว่าที่ผู้เล่นคาด ก่อนช็อตที่กลัว เห็นมันสำเร็จสั้น ๆ: บล็อกตกลงข้ามเทปเน็ต ลันจ์ลงพื้นนุ่ม ๆ และทรงตัว เสิร์ฟลงใน นี่คือการซ้อมในใจธรรมดา สิ่งเดียวกับที่นักดนตรีและศัลยแพทย์ทำก่อนช่วงยาก และมันไม่สัญญาวิเศษอะไร จิตใจแค่ยอมรับการเคลื่อนไหวง่ายขึ้นเมื่อได้ดูมันครั้งหนึ่ง แม้ในจินตนาการ โค้ชสร้างมันเข้าไปในการป้อน: นึกภาพ แล้วเล่น มันไม่เสียอะไร ใช้เวลาไม่กี่วินาที และให้ผู้เล่นที่กลัวความสำเร็จครั้งแรกให้เลียนแบบ เก็บภาพให้สั้นและเจาะจง: ช็อตเดียว เห็นครั้งเดียว จากสายตาของคุณเองบนคอร์ต ไม่ใช่หนังของแชมป์ ภาพใหญ่ชวนเปรียบเทียบ และการเปรียบเทียบเป็นอาหารโปรดของความกลัว ภาพเล็ก ส่วนตัว สำเร็จ คือเครื่องมือทั้งหมด
เช็กความกลัว #5
พูดถึงมัน: โค้ช คู่ฝึก และความกลัวหลังบาดเจ็บ
พูดถึงมัน แต่เนิ่น ๆ และตรงไปตรงมา โค้ชที่รู้ว่าคุณกลัวสแมชตั้งบันไดตามจังหวะของคุณ ป้อนอย่างซื่อตรง และไม่เคยใช้ความกลัวของคุณเป็นความบันเทิงหรือทางลัดสู่ความแกร่ง คู่ฝึกสำคัญพอ ๆ กัน: คู่ที่ป้อนช็อตที่กลัวด้วยความเร็วที่ตกลงกัน ชมการทำกล้าหาญ และไม่เคยเยาะเย้ยการสะดุ้ง สมควรเก็บไว้หลายปี เลือกห้องที่ความกลัวถือว่าเป็นข้อมูล ถ้ากลุ่มปัจจุบันของคุณหัวเราะเยาะความประหม่า ปัญหาคือกลุ่ม ไม่ใช่ความกล้าของคุณ
ความกลัวหลังบาดเจ็บต้องการย่อหน้าซื่อตรงของมันเอง อย่างแรก ตรวจบาดเจ็บให้ถูกต้อง: หมอหรือนักกายภาพบำบัดยืนยันว่าข้อต่อทำอะไรได้อย่างปลอดภัย และคำตอบของพวกเขากำหนดขั้นสูงสุดของบันได จากนั้นสร้างความไว้ใจใหม่ผ่านการทำซ้ำตามจังหวะของคุณ เพราะความไว้ใจในเข่าหรือไหล่กลับมาเหมือนความฟิต ค่อย ๆ และผ่านงานที่ร่างกายทำสำเร็จ ถ้าความกลัวทำให้คุณไม่ได้ลงคอร์ตนาน หรือตามหลังบาดเจ็บหนัก มันสมควรได้มากกว่าดริลล์: คุยให้ถูกต้องกับหมอหรือนักกายภาพบำบัดเรื่องบาดเจ็บนั้นเอง และขอการดูแลเรื่องความกังวลรอบ ๆ มัน นั่นเป็นขั้นตอนธรรมดาและสมเหตุสมผล และไม่มีใครควรรู้สึกอายที่ทำมัน
เป้าหมาย พูดให้ตรง คือไม่ใช่ผู้เล่นที่ไม่กลัวอะไร ผู้เล่นที่ไม่กลัวส่วนใหญ่แค่แกล้งทำ และแกล้งทำเหนื่อยตลอดแมตช์ยาว เป้าหมายคือความกลัวในขนาดที่คุณแบกได้ขณะที่เล่นช็อตของคุณ: ตั้งชื่อแล้ว ย่อลงด้วยขั้น ๆ ตอบด้วยทักษะการรับจริง ทำให้มั่นคงด้วยกิจวัตรและเสียงในใจที่ใจดีขึ้น และแบ่งปันแต่เนิ่น ๆ กับคนที่ตอบสนองดี ความกลัวที่จัดการแบบนี้มักไม่หายไป มันเงียบลง เล็กลง และมาช้าลง มาถึงหลังแรลลีแทนที่จะก่อนแรลลี การทำกล้าหาญทีละครั้งไม่ใช่คำขวัญ มันคือวิธีทั้งหมด
ตำนานกับความจริง
ตำนานเกี่ยวกับความกลัวใน การฝึก
เรื่องความกลัวเก็บตำนานเหมือนทุกมุมของการฝึก ตำนานแรกบอกว่าความกลัวหมายถึงคุณอ่อนแอ หรือแค่ไม่เหมาะกับกีฬาที่แข่งขัน ตำนานที่สองบอกว่าวิธีแก้คือโยนตัวเองเข้าไปเต็มแรงจนกว่าจะชิน ตำนานที่สามบอกว่าความกลัวต้องหายไปหมดก่อนการพัฒนาจริงจะเริ่มได้
ดูว่าแต่ละตำนานทำอะไรบนคอร์ต ตำนานเรื่องความอ่อนแอทำให้ผู้เล่นอับอายจนเงียบ และผู้เล่นที่เงียบไม่ได้บันได ไม่ได้ลูกป้อนแบบค่อยเป็นค่อยไป และไม่ได้ความช่วยเหลือ ความกลัวจึงอยู่ต่อ ตำนานเรื่องโยนตัวเองเข้าไปท่วมผู้เล่นไกลเกินขั้นปัจจุบันมาก ร่างกายเรียนรู้ว่าสถานการณ์นั้นอันตรายจริง และความกลัวกลับมาแรงขึ้นและมีหลักฐานดีขึ้น ตำนานเรื่องหายไปก่อนทำให้ผู้เล่นนั่งข้างสนามไม่มีกำหนด รอความรู้สึกพร้อมที่ในชีวิตจริงมาถึงหลังการทำซ้ำเล็ก ๆ ที่สำเร็จเท่านั้น ตำนานทั้งสามฟังดูแกร่ง ตำนานทั้งสามทำให้ผู้เล่นที่กลัวกลัวต่อไป มีตำนานที่สี่ที่เงียบกว่าควรเพิ่ม: ว่าผู้เล่นคนอื่นในกลุ่มของคุณไม่รู้สึกอะไรแบบนี้เลย ดูฮอลล์อย่างใกล้ชิดแล้วคุณจะเห็นลมหายใจที่กลั้นเดิม ช็อตที่เลี่ยงเดิม มุกที่เล่นดังเกินไปหน่อยหลังพลาด ความกลัวไม่ใช่ข้อยกเว้นในฮอลล์ฝึก มันเป็นส่วนหนึ่งของเฟอร์นิเจอร์ และผู้เล่นที่พัฒนาคือคนที่เฟอร์นิเจอร์ของพวกเขาถูกจัดใหม่
จุดที่ซื่อตรงอยู่ตรงกลางและใจดีกว่าและใช้ได้จริงกว่า ผู้เล่นมากประสบการณ์ทุกคนมีเรื่องความกลัว: ช็อตหนึ่ง ช่วงหนึ่งในการกลับมา รอบชิงที่พวกเขากลัว คนที่ยังเล่นอยู่ไม่ได้เอาชนะความกลัวในบ่ายที่กล้าหาญครั้งเดียว พวกเขาย่อมัน เรียนรู้ทักษะที่ปกป้องพวกเขา พึ่งพาโค้ชและคู่ฝึก และนับการทำกล้าหาญเล็ก ๆ อย่างละเอียด ความกลัว อ่านให้ถูกต้อง คือข้อมูลว่าต้องฝึกอะไรต่อไป มันไม่ใช่คำตัดสินว่าคุณเป็นใคร และมันไม่มีวันเป็นจุดจบของเรื่องการเล่น เว้นแต่ความเงียบจะทำให้มันเป็น
ทำไมต้องเลือกเรา
ทำไมผู้เล่นถึงเลือกST Badminton Academy
ที่ ST Badminton Academy ความกลัวถูกทำงานด้วยอย่างเปิดเผย เพราะกลุ่มจำกัดสี่นักเรียน โค้ชของคุณรู้บันไดของคุณ: ช็อตไหนที่คุณกลัว คุณอยู่ขั้นไหน และความเร็วลูกป้อนแบบไหนที่ซื่อตรงสำหรับคุณวันนี้ ไม่มีใครถูกป้อนเต็มแรงเพื่อหัวเราะ ไม่มีการสะดุ้งของใครกลายเป็นความบันเทิงของกลุ่ม และขั้นถูกตั้งโดยผู้เล่นตรงหน้าเรา ไม่ใช่ตารางที่เขียนไว้สำหรับคนที่กล้ากว่า ในกลุ่มสี่คน ความกลัวซ่อนไม่ได้ ซึ่งหมายความว่ามันเติบโตในความมืดไม่ได้ด้วย
เซสชันปกป้องความมั่นใจอย่างตั้งใจ พื้นฐานการป้องกันมาก่อน: รูปทรงการรับ การลงพื้นอย่างปลอดภัย การรู้พื้นที่คอร์ต เพื่อให้ร่างกายมีคำตอบก่อนความกดดันสูงขึ้น การทำกล้าหาญถูกชมออกเสียงและจดเหมือนทักษะอื่น เพราะมันคือทักษะ เมื่อความกลัวตามหลังบาดเจ็บ โค้ชของเราพูดตรง ๆ: ตรวจให้ถูกต้องก่อน แล้วเราสร้างใหม่ตามจังหวะของคุณ ทีละขั้นอย่างซื่อตรง ไม่มีอะไรน่าอายในเรื่องนี้ และไม่มีผู้เล่นคนไหนถูกขอให้แกล้งทำ ผู้ปกครองเห็นมาตรฐานเดียวกันจากข้างคอร์ต: เด็กที่ประหม่าไม่เคยถูกทำให้เป็นตัวอย่าง ไม่เคยถูกป้อนเกินขั้นเพื่อความบันเทิงของกลุ่ม และออกจากคอร์ตโดยรู้เสมอว่าวันนี้พวกเขาทำกล้าหาญอะไรได้
มาตรฐานนั้นใช้ทั่วเซสชันกัวลาลัมเปอร์ของเราสำหรับเด็ก วัยรุ่น และผู้ใหญ่ ผู้เล่นเยาว์ที่เรียนรู้แต่เนิ่น ๆ ว่าความกลัวเป็นเรื่องปกติและจัดการได้ มักอยู่ในเกมต่อหลายปีแทนที่จะเลิกกีฬาที่รักอย่างเงียบ ๆ ผู้ใหญ่ที่กลับมาหลังบาดเจ็บ หรือหลังพักยาว ได้รับความอดทนและแผนแทนที่จะถูกกดดันให้ตามให้ทัน นำช็อตที่คุณกลัวมาเซสชัน เราจะตั้งบันไดของมันด้วยกันและก้าวแรกตามจังหวะของคุณ
คำถามที่พบบ่อย: การเอาชนะความกลัวในการฝึกแบดมินตันใน มาเลเซีย (KL)
คำถามเรื่องความกลัวมักถามเบา ๆ บางครั้งหลังเซสชันจบ นี่คือคำตอบที่เราให้เมื่อผู้เล่นถามออกเสียง
รู้สึกกลัวสแมชเป็นเรื่องปกติไหมถ้าฉันฝึกใน Setapak หรือGombak?
ปกติสมบูรณ์ และพบได้บ่อยกว่าที่ผู้เล่นยอมรับมาก สแมชเป็นช็อตที่เร็วที่สุดในเกมพุ่งตรงมาที่ร่างกายคุณ ความกลัวบ้างจึงเป็นการตอบสนองที่สมเหตุสมผล ไม่ใช่ข้อบกพร่อง สิ่งสำคัญคือคำตอบข้างใต้มัน: การรับที่เรียนมาอย่างถูกต้อง แร็กเกตยกขึ้น ลำตัวต่ำ บล็อกสั้น ๆ เมื่อร่างกายรู้คำตอบของมัน ความกลัวก็เงียบลง
ฉันจะหยุดสะดุ้งเมื่อสแมชพุ่งมาหาฉันในKL?
การสะดุ้งคือปฏิกิริยาป้องกัน และคุณฝึกมันเหมือนฝึกช็อต: เป็นขั้น ๆ เริ่มด้วยลูกป้อนเบา ๆ จากกลางคอร์ตที่คุณบล็อกด้วยแร็กเกตยกขึ้น และเพิ่มความเร็วเมื่อขั้นปัจจุบันรู้สึกธรรมดา โค้ชของคุณปรับจังหวะอย่างซื่อตรง ภายในไม่กี่สัปดาห์ ผู้เล่นส่วนใหญ่พบว่าการสะดุ้งมาช้าลงและเล็กลง
ฉันตัวแข็งในแมตช์ทั้งที่ฝึกแล้วรู้สึกดีที่สโมสร?
พบได้บ่อยมาก เพราะแมตช์เพิ่มผู้ชม คะแนน และผลลัพธ์ และความกลัวกินทั้งสามอย่าง วิธีแก้คือสะพาน: เกมที่มีเงื่อนไขในการฝึกที่เพิ่มความกดดันแบบแมตช์ทีละอย่าง บวกกิจวัตรง่าย ๆ ระหว่างแรลลี หายใจออกช้า ๆ หนึ่งครั้งและคำสั่งหนึ่งอย่างกับตัวเอง การตัวแข็งฝึกได้เหมือนอย่างอื่น
ฉันกลัวที่จะลันจ์บนเข่าหลังบาดเจ็บ ฉันควรทำอย่างไร?
ตรวจเข่าก่อน: หมอหรือนักกายภาพบำบัดยืนยันว่าข้อต่อทำอะไรได้อย่างปลอดภัย และคำตอบของพวกเขากำหนดขั้นสูงสุดของการกลับมาของคุณ จากนั้นสร้างความไว้ใจใหม่เป็นขั้น ๆ: ลันจ์ด้วยความเร็วเดิน แล้วป้อนลูก แล้วเกม แต่ละขั้นต้องได้มา ถ้าความกลัวอยู่นาน พูดออกมา การขอการดูแลเรื่องความกังวลก็เป็นขั้นตอนที่สมเหตุสมผลด้วย
ใช้เวลานานแค่ไหนกว่าความกลัวบนคอร์ตจะเล็กลง?
ไม่มีตัวเลขตายตัว เพราะขึ้นกับความกลัว ประวัติบาดเจ็บ และจังหวะของขั้น ผู้เล่นส่วนใหญ่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงจริงภายในไม่กี่สัปดาห์ของการฝึกแบบค่อยเป็นค่อยไป: การสะดุ้งช้าลง ช็อตที่กลัวถูกพยายามบ่อยขึ้น โค้ชของคุณติดตามมันในสมุดบันทึกเหมือนทักษะอื่น ด้วยขั้นที่ปีนได้และการทำกล้าหาญที่นับได้
คุณปรับความเร็วลูกป้อนระหว่างฝึกใกล้ WangsaMaju?
ใช่ เสมอ ในกลุ่มสี่คน ความเร็วของลูกป้อนทุกครั้งถูกตั้งไว้สำหรับผู้เล่นที่รับมัน: สแมชเบา ๆ จากกลางคอร์ตสำหรับผู้เล่นในขั้นแรก แรงขึ้นเมื่อพวกเขาขอหรือขั้นรู้สึกธรรมดา ไม่มีใครถูกป้อนเต็มแรงเพื่อหัวเราะ และความกลัวของใครก็ไม่ถูกใช้เป็นความบันเทิง นั่นคือกฎของบ้าน
ST Badminton Academy จัดการฝึกแบดมินตันที่ไหนในมาเลเซีย?
สถาบันโค้ชในกัวลาลัมเปอร์ โดยมีฐานอยู่ที่ Setapak และผู้เล่นมาจากทั่วหุบเขาคลัง เซสชันจัดสำหรับเด็ก วัยรุ่น และผู้ใหญ่ในกลุ่มจำกัดสี่นักเรียน ความกลัวเป็นส่วนหนึ่งของการโค้ชที่นี่: บันไดตั้งตามจังหวะของคุณ พื้นฐานการป้องกันสอนแต่เนิ่น ๆ การทำกล้าหาญถูกชม และความกลัวหลังบาดเจ็บส่งไปตรวจให้ถูกต้องก่อน
ฉันจองเซสชันทดลองในกัวลาลัมเปอร์และฝึกช็อตที่ฉันกลัวได้ไหม?
ใช่ นำช็อตมาแบบที่เป็นอยู่ ในกลุ่มไม่เกินสี่คน โค้ชของคุณจะหาขั้นเล็ก ๆ แรกของบันไดของมัน สอนพื้นฐานการป้องกันข้างใต้มัน และป้อนด้วยความเร็วที่คุณทำสำเร็จได้ คุณจะกลับไปโดยรู้ขั้นข้างหน้าและได้ก้าวกล้าหาญแรกไปแล้ว
Mr Eric Chuar เป็นโค้ชที่เหมาะสำหรับผู้เล่นที่ประหม่าในแบดมินตัน?
Mr Eric Chuar โค้ชเซสชันของสถาบันด้วยตัวเองและถือว่าผู้เล่นที่ประหม่าเป็นส่วนปกติของฮอลล์ ไม่ใช่ปัญหาที่ต้องแก้เสียงดัง ด้วยประสบการณ์โค้ชกว่า 15 ปีในกัวลาลัมเปอร์ เขาตั้งขั้นอย่างอดทน ป้อนอย่างซื่อตรง และนับการทำกล้าหาญเหมือนความก้าวหน้าอื่น ผู้เล่นที่มาถึงด้วยความกลัวอยู่ต่อ ซึ่งก็เป็นหลักฐานในตัวมันเอง
ความกลัวในการฝึกแบดมินตันใน ขณะลงมือจริง
หนึ่งมาตรฐานสำหรับทุกเซสชันและทุกผู้เล่น
มาตรฐานความกลัวของเราคือกฎซื่อตรงหนึ่งข้อสำหรับผู้เล่นทุกคน: ความกลัวถูกตั้งชื่อโดยไม่อาย ขั้นถูกตั้งตามจังหวะของผู้เล่น พื้นฐานการป้องกันถูกสอนก่อนความกดดัน และลูกป้อนคงความซื่อตรงด้วยความเร็วที่ตกลงกัน ความกลัวหลังบาดเจ็บไปตรวจให้ถูกต้องก่อน เสมอ ผู้เริ่มต้นประหม่าในเดือนแรกและผู้เล่นประจำอาวุโสที่กลับมาหลังพักยาวถูกยึดไว้กับมาตรฐานเดียวกัน: ไม่ท่วม ไม่เยาะเย้ย ไม่แกล้งทำ แค่การทำกล้าหาญครั้งต่อไป
| ปัจจัย | การเผชิญแบบท่วมท้น | ก้าวเล็ก ๆ FEAR |
|---|---|---|
| ความถี่ | สัปดาห์ละ 1 หรือ 2 ครั้ง ส่วนใหญ่เพื่อความสนุกและเหงื่อออก | ช็อตที่น่ากลัวถูกย่อลงเป็นความเร็วที่ผู้เล่นส่วนใหญ่รับมือได้ ความสำเร็จจึงมาถึงแต่เนิ่น ๆ และบ่อยครั้ง |
| จุดเน้นดริลล์ | ป้อนลูกนิ่งพื้นฐาน แรงกดฟุตเวิร์กน้อย | พื้นฐานการป้องกันถูกสอนก่อน: รูปทรงการรับ การลงพื้นอย่างปลอดภัย และพื้นที่คอร์ต เพื่อให้ร่างกายรู้คำตอบของมัน |
| สภาพร่างกาย | แทบไม่รวม แค่เล่นเกมบนคอร์ต | ฝึกแกนกลาง ความคล่องตัว และความเร็วในทุกเซสชันเพื่อป้องกันบาดเจ็บและสร้างความทนทาน |
| ความตระหนักแท็กติก | "แค่ตีข้ามไป" ไม่มีแผนเกมจริง | วิเคราะห์วิดีโอ สร้างแต้ม และเรียนรู้การอ่านเกมของคู่ต่อสู้ |
| อัตราส่วนโค้ช | กลุ่มใหญ่ (เด็ก 8 ถึง 10 คน) โค้ชแทบไม่ได้ดูคุณ | นักเรียนสูงสุด 4 คน Mr Eric Chuar แก้ไขทุกรายละเอียดของสโตรกและการเคลื่อนที่ด้วยตัวเอง |
| การตั้งเป้าหมาย | สนุกและออกกำลังกาย | ขั้นถูกเลือกโดยผู้เล่นและชมเมื่อทำได้ และความกลัวหลังบาดเจ็บถูกตรวจให้ถูกต้องก่อนความกดดันสูงขึ้น |
| ผลลัพธ์ระยะยาว | ผู้เล่นสันทนาการที่ดี | ผู้เล่นที่กล้าขึ้น: ความกลัวถูกตั้งชื่อโดยไม่อาย บันไดที่พวกเขาไว้ใจ และการทำกล้าหาญถูกนับในสมุดบันทึก |
การโค้ชแบดมินตันเรื่องความกลัวใน กัวลาลัมเปอร์
นำช็อตที่คุณกลัวมาแบบที่เป็นอยู่ และก้าวเล็ก ๆ แรกของมันพร้อมคนสนับสนุนข้าง ๆ ในกลุ่มไม่เกินสี่คน โค้ชของคุณจะตั้งบันไดตามจังหวะของคุณ สอนพื้นฐานการป้องกันข้างใต้มัน และนับการทำกล้าหาญไปกับคุณ จองเซสชันทดลองในกัวลาลัมเปอร์และเริ่มย่อความกลัวลงในสัปดาห์นี้
