วิวัฒนาการอุปกรณ์แบดมินตัน: จากแร็กเกตไม้สู่เทคโนโลยีไฮเทค (คู่มืออุปกรณ์)
หยิบแร็กเกตแบดมินตันเมื่อร้อยปีก่อนกับแร็กเกตสมัยใหม่มาวางข้างกัน แล้วคุณกำลังถือเรื่องราวทั้งหมดของกีฬานี้ไว้ในมือ แร็กเกตเก่าทำจากไม้ หนักในมือ ขึ้นเอ็นธรรมชาติ และต้องอยู่ในตัวกดไม้เพื่อไม่ให้บิดงอ แร็กเกตใหม่ทำจากคาร์บอนไฟเบอร์ เบากว่าแอปเปิลลูกเล็ก และมีคลาสน้ำหนักพิมพ์อยู่บนด้าม ระหว่างวัตถุสองชิ้นนี้คือวัสดุทุกชนิดที่เกมนี้เคยลอง: ไม้ เหล็ก อลูมิเนียม คาร์บอน คู่มือนี้จะพาเดินผ่านวัสดุเหล่านั้นตามลำดับ และผ่านเอ็น ลูกขนไก่ รองเท้า และกริปที่เปลี่ยนไปพร้อมกัน ประวัติอุปกรณ์ไม่ใช่เรื่องเล่าสนุกสำหรับครอบครัวของผู้เรียน แต่เป็นคำแนะนำในการซื้อที่แฝงมา เมื่อคุณเข้าใจว่าทำไมแร็กเกตถึงเบาลง ทำไมเอ็นธรรมชาติถึงหายไป และทำไมลูกขนไก่ขนนกถึงไม่ยอมจากไป กำแพงตัวเลือกในร้านกีฬาก็หยุดเป็นเสียงรบกวน คุณเห็นได้ว่าการเปลี่ยนแปลงใดคือความก้าวหน้าจริง และแบบใดเป็นแค่สีของฤดูกาลนี้ นั่นคือวิธีที่เราสอนเรื่องอุปกรณ์ที่สถาบันของเรา: เล่าเรื่องก่อน แล้วค่อยซื้อของ เพื่อให้ครอบครัวจ่ายเงินเพื่อความพอดีและความรู้สึก ไม่ใช่เพื่อฉลาก ขอพูดเรื่องความซื่อตรงก่อนเริ่ม คู่มือนี้พูดถึงวัสดุในภาพรวม แบบที่โค้ชพูดกัน: ไม้หลีกทางให้เหล็ก เหล็กหลีกทางให้อลูมิเนียม อลูมิเนียมหลีกทางให้คาร์บอนไฟเบอร์ คู่มือนี้ไม่เล่าประวัติของแบรนด์ใด ไม่แต่งวันเปิดตัว และไม่ยกตัวเลขราคา เพราะราคาอุปกรณ์ขยับตลอดและเรื่องราวของแบรนด์เป็นของแบรนด์ ตัวเลขที่ใช้คือตัวเลขที่มั่นคงซึ่งพิมพ์อยู่บนแร็กเกตทุกวันนี้: คลาสน้ำหนักและเกรดความเร็วลูกขนไก่ที่ผู้เล่นทุกคนตรวจได้ในร้าน
เช็กอุปกรณ์ #1
เฟรมไม้ เอ็นธรรมชาติ และตัวกดแร็กเกต
แร็กเกตแบดมินตันจริงชิ้นแรกๆ แกะและอัดชั้นจากไม้ มีด้ามไม้ตันไหลเข้าสู่หัวไม้ไม้รูปวงรี พวกมันเป็นวัตถุที่สวยและเครื่องมือที่ซื่อตรง แต่หนักตามมาตรฐานสมัยใหม่ และน้ำหนักอยู่ที่หัวไม้ ดังนั้นทุกการเหวี่ยงจึงขอจากข้อมือและไหล่มากกว่าที่ลูกหนึ่งต้องการ ไม้ยังขยับตามอากาศ เฟรมที่ทิ้งไว้ในฮอลล์ชื้นหรือท้ายรถร้อนๆ อาจบิดเบี้ยวช้าๆ จนเสียรูป และแร็กเกตที่บิดจะดึงทุกช็อตไปทางด้านที่บิด
เอ็นในยุคไม้เป็นเอ็นธรรมชาติ ทำจากลำไส้สัตว์ ตากแห้งแล้วบิดเป็นเชือก เอ็นสดเล่นได้ดีมาก ให้ความรู้สึกนุ่มและมีชีวิตชีวาที่ผู้เล่นเก่ายังเล่าด้วยความรักจริงๆ แต่เอ็นธรรมชาติซับความชื้นจากอากาศ หย่อนในฮอลล์ชื้น และอาจขาดโดยไม่เตือนล่วงหน้า ผู้เล่นจริงจังเดินทางพร้อมแร็กเกตสำรองเหมือนนักกีตาร์เดินทางพร้อมสายสำรอง เพราะวัสดุนี้ไว้ใจไม่ได้ว่าจะทนเล่นหนักๆ ได้หนึ่งเดือนเต็ม สมาชิกชิ้นที่สามของชุดไม้คือตัวกด: แผ่นไม้สองแผ่นเชื่อมด้วยแคลมป์สกรู ซึ่งหนีบรอบหัวแร็กเกตทุกครั้งที่ไม่ได้ใช้แร็กเกต ตัวกดยึดเฟรมให้เรียบและสู้กับการบิดที่ไม้และแรงตึงเอ็นอยากก่อ ถ้าคุณเจอแร็กเกตเก่าในห้องเก็บของของญาติ มีโอกาสดีที่มันยังนั่งอยู่ในตัวกดของมัน แซนด์วิชไม้ชิ้นเล็กที่บอกว่าอุปกรณ์เก่าต้องการการดูแลมากแค่ไหนเพียงเพื่อให้ตรงอยู่
เช็กอุปกรณ์ #2
เหล็ก แล้วอลูมิเนียม: ยุคโลหะปี
โลหะเข้าสู่เกมทางด้ามก่อน ด้ามเหล็กทำได้บางและตรงกว่าด้ามไม้ ไม่บิดงอ และให้การเหวี่ยงที่แน่นและคาดเดาได้มากกว่า ช่วงหนึ่งแร็กเกตทั่วไปคือแบบผสม: หัวไม้ต่อกับด้ามเหล็กด้วยชิ้นตัวทีแยกต่างหาก ข้อต่อตัวที อยู่ตรงที่ด้ามบรรจบกับคอของหัวไม้ ข้อต่อนั้นเป็นเครื่องหมายของยุคนั้นมากจนผู้เล่นเก่ายังใช้มันดูอายุแร็กเกตได้ในพริบตา
หัวอลูมิเนียมตามมา และเฟรมกลายเป็นโลหะทั้งชิ้น อลูมิเนียมเบากว่าไม้ที่มันแทนที่ แร็กเกตจึงเบาลงและสม่ำเสมอขึ้น: แร็กเกตสองอันรุ่นเดียวกันในที่สุดก็รู้สึกเหมือนแร็กเกตอันเดียวกัน ซึ่งไม้ไม่มีวันสัญญาได้ เฟรมยังแข็งขึ้น ซึ่งผู้เล่นเก่งชอบ เพราะเฟรมที่แข็งกว่าจะส่งพลังงานการเหวี่ยงกลับไปที่ลูกขนไก่มากกว่า แทนที่จะซับไว้ในการงอ ยุคโลหะไม่ได้ทำให้เกมไม้จำไม่ได้ แต่มันทำให้เกมทำซ้ำได้
สิ่งที่โลหะทำไม่ได้คือเบากว่านี้มากโดยไม่เปราะ และด้ามในยุคนั้นยังงอและบิดมากกว่าที่ผู้เล่นแข็งแรงต้องการ การแข่งขันด้านวัสดุมีเพดาน และทุกคนในกีฬารู้สึกได้ วัสดุต่อไปจะไม่ใช่การปรับปรุงโลหะ แต่เป็นความคิดที่ต่างออกไปเลย: สร้างเฟรมทั้งชิ้น หัว ข้อต่อตัวที และด้าม จากวัสดุวิศวกรรมชิ้นเดียวที่เบาเพราะมันแข็งแรง ความคิดนั้นคือคาร์บอนไฟเบอร์ และมันยุติยุคโลหะลง
เช็กอุปกรณ์ #3
คาร์บอนไฟเบอร์: เบา แข็ง และทุกที่
คาร์บอนไฟเบอร์ ซึ่งมักเรียกว่ากราไฟต์บนด้ามแร็กเกต เป็นวัสดุผสม: เส้นใยคาร์บอนฝังในเรซิน วางเป็นชั้นแล้วอบให้เป็นรูป เพราะเส้นใยรับความแข็งแรง เฟรมคาร์บอนจึงเบากว่าและแข็งกว่าเฟรมโลหะมาก และผู้ผลิตปรับได้ว่าเฟรมจะงอตรงไหนด้วยการเปลี่ยนชั้น แร็กเกตสมัยใหม่สร้างเป็นชิ้นเดียว โดยมีข้อต่อตัวทีขึ้นรูปอยู่ข้างในเฟรมแทนที่จะต่อเพิ่ม ซึ่งขจัดจุดอ่อนที่ยุคโลหะต้องออกแบบอ้อมไป
ผลลัพธ์พิมพ์อยู่บนด้ามสมัยใหม่ทุกอันเป็นคลาสน้ำหนัก: แร็กเกต 3U หนัก 85 ถึง 89 กรัม แร็กเกต 4U หนัก 80 ถึง 84 กรัม และแร็กเกต 5U หนัก 75 ถึง 79 กรัม ก่อนใส่กริปและเอ็น รอบคลาสเหล่านั้นคือตัวเลือกอื่นที่ผู้เล่นรู้สึก: สมดุล แร็กเกตหัวหนักถ่วงน้ำหนักไปทางหัวเพื่อพลัง แร็กเกตหัวเบาถ่วงไปทางด้ามเพื่อความเร็ว และความแข็งของด้าม ด้ามแข็งสำหรับผู้เล่นที่เหวี่ยงเร็วและแข็งแรง ด้ามยืดหยุ่นกว่าสำหรับผู้เล่นที่ยังสร้างเทคนิค คำศัพท์เหล่านี้ไม่มีในยุคไม้เลย ทั้งหมดคือของขวัญจากยุคคาร์บอนให้ผู้ซื้อที่อ่านเป็น
เบากว่าไม่ได้ดีกว่าโดยอัตโนมัติ และตรงนี้คือจุดที่เราชะลอผู้ปกครองในร้าน แร็กเกตที่เบามาก แข็ง และหัวหนักในมือผู้เล่นเยาวชนอาจทำให้ข้อมือที่กำลังเติบโตตึงและทำลายจังหวะ เพราะผู้เล่นยังเหวี่ยงมันไม่ได้ตามที่มันออกแบบมา ความก้าวหน้าจริงของยุคคาร์บอนไม่ใช่ความเบา แต่คือตัวเลือก กำแพงร้านเดียวกันตอนนี้มีแร็กเกตสำหรับผู้ใหญ่ที่ตบหนัก และแร็กเกตที่อ่อนโยนยืดหยุ่นสำหรับเด็กเริ่มต้นอายุสิบขวบ และทั้งสองเป็นคาร์บอน
เช็กอุปกรณ์ #4
เอ็นและลูกขนไก่: อะไรเปลี่ยนและอะไรคงเดิม
เอ็นเปลี่ยนข้างโดยสิ้นเชิง เอ็นธรรมชาติแทบหายไปจากแบดมินตัน แทนที่ด้วยเอ็นสังเคราะห์ที่สร้างจากเส้นใยไนลอนละเอียดพันและเคลือบในโรงงาน เอ็นสังเคราะห์ทนกว่าเอ็นธรรมชาติมาก ไม่กลัวความชื้น และมีเมนูความหนาให้เลือก: เอ็นบางรู้สึกมีชีวิตชีวาและอ่อนโยนต่อผู้เล่นที่เน้นสัมผัส เอ็นหนาทนการตบได้มากกว่าและเหมาะกับผู้เล่นที่ตีหนักและผู้เริ่มต้น หน้าเอ็นสมัยใหม่ยังเป็นตัวเลือกที่ผู้เล่นเปลี่ยนได้ในบ่ายเดียว ซึ่งทำให้มันเป็นการอัปเกรดจริงที่ถูกที่สุดในกระเป๋าอุปกรณ์ทั้งหมด
ลูกขนไก่กลับไม่ยอมเปลี่ยนในจุดที่สำคัญที่สุด ลูกขนไก่ขนนก ขนห่านสิบหกเส้นเสียบในฐานไม้ก๊อกหุ้มหนังบาง ยังเป็นลูกขนไก่ของแบดมินตันระดับสูง เพราะไม่มีของสังเคราะห์ใดบินเหมือนมัน: ขนช่วยเบรกและทรงตัวลูกขนไก่ในแบบที่ให้แบดมินตันมีการบินเฉพาะตัว เร็วออกจากแร็กเกตแล้วตกลงชันที่เน็ต ลูกขนไก่มีเกรดความเร็ว กำกับ 75 ถึง 78 ช้าไปเร็ว เลือกให้เหมาะกับอุณหภูมิและสภาพของฮอลล์ แม้การกำกับเกรดก็เป็นประวัติเชิงปฏิบัติชิ้นเล็กของเกมนี้
ลูกขนไก่ไนลอนครองอีกครึ่งโลก กระโปรงไนลอนชิ้นเดียวบนฐานไม้ก๊อกหรือฐานสังเคราะห์บินไม่เหมือนขนนกเป๊ะ แต่ทนการซ้อมเป็นถังในที่ที่ขนนกจะฉีกขาด นั่นคือเหตุผลที่ฮอลล์ซ้อม โรงเรียน และสถาบันต่างๆ รวมถึงของเรา ป้อนลูกไนลอนให้เยาวชนในการฝึกส่วนใหญ่ และเก็บขนนกไว้สำหรับแมตช์และการซ้อมแมตช์ การแบ่งนี้ไม่ใช่เก่ากับใหม่หรือถูกกับของจริง แต่เป็นวัสดุสองชนิดที่แต่ละอย่างทำงานที่มันเก่งที่สุดอย่างซื่อตรง ซึ่งเป็นเรื่องราวอุปกรณ์ของกีฬาทั้งหมดในภาพย่อ
เช็กอุปกรณ์ #5
รองเท้า กริป และกระเป๋าตามแร็กเกตมา
รองเท้าเล่าเรื่องเดียวกับแร็กเกต ช้ากว่าหนึ่งก้าว ผู้เล่นยุคแรกเล่นด้วยรองเท้าผ้าใบธรรมดาหรือรองเท้ากีฬาอะไรก็ได้ที่มี บนพื้นอะไรก็ได้ที่ฮอลล์มี เมื่อคอร์ตในร่มเป็นมาตรฐาน รองเท้าแบดมินตันกลายเป็นของตัวเอง: รองเท้าคอร์ตต่ำพื้นยางกัม ยางสีซีดเหนียวที่ยึดพื้นไม้และพื้นสังเคราะห์ในร่มโดยไม่ทิ้งรอย ทรงแบนกว่าเพื่อการพุ่งและก้าวข้าง และมีการพยุงด้านข้างแทนที่จะเพื่อวิ่งตรง รองเท้าวิ่งบนคอร์ตแบดมินตันตอนนี้คือความผิดพลาดด้านอุปกรณ์ชิ้นเดียวที่โค้ชแก้ทันทีที่เห็น
กริปและกระเป๋าเดินตามเส้นทางเดียวกันจากเรียบง่ายสู่มีจุดประสงค์ ด้ามไม้หุ้มด้วยหนัง ทุกวันนี้ผู้เล่นส่วนใหญ่ใช้กริปสังเคราะห์ที่เปลี่ยนได้ในไม่กี่นาที แบบบางเพื่อความรู้สึก แบบนุ่มหรือแบบผ้าขนหนูสำหรับผู้เล่นที่มือเหงื่อในฮอลล์มาเลเซีย ขนาดพอดีนิ้วปิดรอบด้ามโดยเหลือช่องว่างเล็กน้อย กระเป๋าอุปกรณ์โตขึ้นมีช่องใส่แร็กเกต รองเท้า ลูกขนไก่ และเสื้อผ้าเปียกเมื่อปริมาณอุปกรณ์ที่ผู้เล่นประจำพกเพิ่มขึ้น ไม่มีชิ้นใดขึ้นพาดหัว แต่แต่ละชิ้นคือรูปแบบเดียวกัน: ปัญหาจริงในการเล่น ตอบด้วยวัสดุ
ถอยออกมามอง รูปแบบของเรื่องทั้งหมดคืออุปกรณ์เปลี่ยนเมื่อเกมขอให้เปลี่ยน และคงเดิมเมื่อคำตอบเก่ายังดีที่สุด เฟรมเปลี่ยนสามครั้งเพราะน้ำหนักเป็นปัญหาจริง เอ็นเปลี่ยนเพราะเอ็นธรรมชาติอยู่ไม่รอดในเกมสมัยใหม่ ขนนกอยู่ต่อเพราะการบินปรับปรุงไม่ได้ รองเท้าและกริปเปลี่ยนเงียบๆ เพราะเท้าและมือขอให้เปลี่ยน ครอบครัวที่ซื้อของด้วยรูปแบบนี้ในใจซื้อได้ดี: เปลี่ยนสิ่งที่เกมปรับปรุงจริง และเคารพสิ่งที่เกมเก็บไว้
ความเชื่อผิดๆ กับความจริง
ความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับแบดมินตันอุปกรณ์
ความเชื่อผิดๆ ข้อหนึ่ง: แร็กเกตใหม่ที่สุดคือแร็กเกตที่ดีที่สุดสำหรับลูกของคุณ ไม่ใช่ แร็กเกตที่ดีที่สุดคืออันที่คลาสน้ำหนัก สมดุล และความแข็งของด้ามตรงกับขนาด ความแข็งแรง และช่วงของผู้เล่น แร็กเกตเรือธงที่สร้างสำหรับนักกีฬาอาชีพผู้ใหญ่อาจเป็นตัวเลือกที่แย่ที่สุดบนกำแพงสำหรับเยาวชน ไม่ว่าปีที่ออกจะเป็นปีใด ผู้ผลิตอุปกรณ์ปรับปรุงรุ่นของตนไปเรื่อยๆ แต่ความพอดีชนะความใหม่ทุกครั้งที่เราทดสอบทั้งสองอย่างเทียบกันในฮอลล์
ความเชื่อผิดๆ ข้อสอง: แร็กเกตไม้เก่าเป็นของเล่น และผู้เล่นเก่าเล่นเกมที่นุ่มนวล ผู้เล่นเก่งที่สุดในยุคไม้จะทำให้ผู้เล่นสโมสรส่วนใหญ่ทุกวันนี้ลำบาก ด้วยแร็กเกตที่หนักกว่า เอ็นที่ไม่น่าไว้ใจ และรองเท้าที่ช่วยได้เพียงน้อยนิด การสัมผัสและความฟิตของพวกเขาสร้างภายใต้เงื่อนไขที่ยากกว่าของเรา ความก้าวหน้าของอุปกรณ์เป็นเรื่องจริง และคู่มือนี้ฉลองมัน แต่ความก้าวหน้านั้นยกระดับพื้นฐานของเกมมากกว่าระดับสูงสุด ทักษะคือเพดานเสมอ ในทุกยุค
ความจริงคืออุปกรณ์ช่วยได้และทักษะเป็นผู้ตัดสิน ในยุคไม้และยุคคาร์บอนเหมือนกัน สิ่งที่เปลี่ยนไปตลอดหนึ่งศตวรรษคืออุปกรณ์ขอจากผู้เล่นน้อยลงแค่ไหน: น้ำหนักที่เหวี่ยงน้อยลง เอ็นที่ทนทาน รองเท้าที่ยึดเกาะ และตัวเลือกที่ละเอียดพอจะพอดีกับผู้เริ่มต้นและแชมป์จากกำแพงร้านเดียวกัน สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือลำดับของสิ่งต่างๆ เทคนิคมาก่อน อุปกรณ์ที่พอดีกับมันมาทีหลัง ลำดับนั้นคือวิธีที่เราสอนพอดี และคู่มือนี้จบตรงที่บทเรียนของเราเริ่ม
ทำไมต้องเลือกเรา
ทำไมผู้เล่นถึงเลือกST Badminton Academy
ที่ ST Badminton Academy คำแนะนำเรื่องอุปกรณ์เป็นส่วนหนึ่งของการสอน ในกลุ่มไม่เกินสี่คนต่อโค้ชหนึ่งคน ขนาดนั้นทำให้โค้ชเห็นว่าอุปกรณ์กำลังทำอะไรกับผู้เล่น: ข้อมืองอใต้แร็กเกตที่หนักเกินไป จังหวะที่เสียไปเพราะหน้าเอ็นที่ตาย การลื่นของรองเท้าวิ่งในการพุ่ง เราอยากแก้ขนาดกริปในสัปดาห์แรกมากกว่าสร้างวงสวิงใหม่ในเดือนที่หก เพราะข้อบกพร่องทางเทคนิคมากมายแท้จริงคือข้อบกพร่องด้านอุปกรณ์ที่ปลอมตัวมา
คำแนะนำของเราต่อครอบครัวเดินตามประวัติในคู่มือนี้ เริ่มผู้เริ่มต้นด้วยแร็กเกตที่พอประมาณและยืดหยุ่นในคลาสน้ำหนักที่สมเหตุสมผล พร้อมกริปที่พอดีมือ รองเท้าคอร์ตที่ถูกต้อง และลูกขนไก่ไนลอนสำหรับการซ้อม อัปเกรดทีละชิ้นเมื่อทักษะเติบโตและผู้เล่นรู้สึกได้ว่าอะไรเปลี่ยน เก็บขนนกไว้สำหรับแมตช์ เปลี่ยนกริปและเอ็นก่อนเปลี่ยนแร็กเกต ทั้งหมดนี้ไม่ต้องใช้งบใหญ่ แต่ต้องมีลำดับ และลำดับนั้นฟรี
เราไม่เคยขายอุปกรณ์ และไม่มีกำแพงร้านที่ต้องระบายของ ดังนั้นคำแนะนำจึงไม่มีวาระซ่อนเร้น ถ้าแร็กเกตปัจจุบันของเด็กยังดีอยู่ เราจะบอกอย่างนั้น ไม่ว่าอายุหรือแบรนด์จะเป็นอย่างไร ถ้ารองเท้าคือปัญหา เราจะบอกเช่นนั้นแทน และผู้ปกครองประหยัดเงินค่าแร็กเกตไปทั้งหมด คำแนะนำอุปกรณ์ที่ซื่อตรงเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ครอบครัวจ่ายให้โค้ช และประวัติของอุปกรณ์ทำให้เหตุผลแสดงได้ง่ายแทนที่จะแค่พูด
คำถามที่พบบ่อย: แร็กเกตและอุปกรณ์แบดมินตันเก่าและใหม่ในมาเลเซีย(กัวลาลัมเปอร์)
นี่คือคำถามที่ครอบครัวถามเราบ่อยที่สุดเกี่ยวกับอุปกรณ์แบดมินตันเก่าและใหม่ คำตอบสั้นๆ ที่วิ่งผ่านทั้งหมด: เฟรมขยับจากไม้สู่โลหะสู่คาร์บอน เอ็นกลายเป็นสังเคราะห์ ขนนกยังอยู่บนสุด และตัวเลือกที่ถูกต้องสำหรับผู้เล่นทุกคนคืออุปกรณ์ที่พอดีกับมือ เท้า และช่วงของเขา
ลูกของฉันเริ่มเรียนด้วยแร็กเกตเริ่มต้นพื้นฐานที่เซตาปักหรือกอมบักได้ไหม?
ได้ แร็กเกตเริ่มต้นที่พอประมาณ ด้ามยืดหยุ่น และกริปที่พอดีมือลูกของคุณคือเครื่องมือแรกที่ถูกต้อง และเป็นสิ่งที่ผู้เริ่มต้นส่วนใหญ่ของเราในเซตาปักและกอมบักใช้ โค้ชตรวจความพอดีในเซสชันแรก แร็กเกตแพงรอได้จนกว่าเทคนิคจะนิ่งพอที่จะรู้สึกถึงความต่างที่มันสร้าง
แร็กเกตคาร์บอนสมัยใหม่ช่วยผู้เล่นเยาวชนในกัวลาลัมเปอร์ได้จริงไหม?
ช่วยในแบบเฉพาะ: แร็กเกตคาร์บอนที่เบากว่าเหวี่ยงง่ายกว่าสำหรับการซ้อมหลายชั่วโมง และเฟรมที่สม่ำเสมอให้รางวัลกับเทคนิคที่ดี มันไม่ได้ให้เทคนิคมาเอง เยาวชนที่มีการสอนที่ดีบนแร็กเกตพอประมาณจะเล่นชนะเยาวชนที่มีแร็กเกตเรือธงแต่ไม่มีการสอน ในกัวลาลัมเปอร์ก็เหมือนที่อื่น
ฉันจะเลือกน้ำหนักแร็กเกตสำหรับเยาวชนทุกระดับอย่างไร?
อ่านคลาสบนด้ามก่อน: 3U คือ 85 ถึง 89 กรัม 4U คือ 80 ถึง 84 กรัม และ 5U คือ 75 ถึง 79 กรัม เยาวชนส่วนใหญ่เริ่มในคลาสที่เบากว่าด้วยด้ามยืดหยุ่น แล้วขยับเมื่อความแข็งแรงและเทคนิคเติบโต การทดสอบจริงอยู่ในมือ: การเหวี่ยงเงาควรรู้สึกเร็ว ควบคุมได้ และไม่เจ็บ
แร็กเกตที่เบากว่าดีกว่าเสมอสำหรับผู้เล่นเยาวชนที่ยังเติบโตอยู่ไหม?
ไม่เสมอไป แร็กเกตที่เบาเกินไปอาจรู้สึกไวเกินและช่วยเคลียร์ไปท้ายคอร์ตได้น้อย ขณะที่อันที่หนักเกินไปทำให้ข้อมือตึง น้ำหนักที่ถูกต้องคืออันที่เยาวชนเหวี่ยงได้เร็ว มีการควบคุม ตลอดเซสชันเต็ม นั่นคือเหตุผลที่เราทดสอบแร็กเกตในมือก่อนที่จะจ่ายเงินใดๆ
ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเอ็นแร็กเกตตายแล้วและต้องเปลี่ยน?
สามสัญญาณ: หน้าเอ็นดังทึบแทนที่จะดังกรอบ ลูกเคลียร์ที่เคยถึงท้ายคอร์ตเริ่มตกสั้น และเอ็นขยับและต้องจัดให้ตรงหลังทุกแรลลี สัญญาณใดสัญญาณหนึ่งหมายความว่าหน้าเอ็นตายแล้ว การขึ้นเอ็นใหม่ราคาไม่มากและทำให้แร็กเกตเก่ารู้สึกเหมือนใหม่ ดังนั้นตรวจเอ็นก่อนโทษเฟรม
โค้ชของคุณช่วยครอบครัวเลือกอุปกรณ์แถววังสามาจูไหม?
ได้ โค้ชที่ฐานเซตาปักของเรา ซึ่งขับรถไม่ไกลจากวังสามาจู ตรวจแร็กเกต กริป และรองเท้าเป็นส่วนหนึ่งของเซสชันปกติ และเราจะบอกตรงๆ ถ้าอุปกรณ์ปัจจุบันของเด็กยังดีอยู่ เราไม่ขายอะไร ดังนั้นคำแนะนำจึงเกี่ยวกับความพอดีเท่านั้น: แร็กเกต ขนาดกริป และรองเท้าที่เท้า
ลูกขนไก่ขนนกยังใช้ในการแข่งขันระดับสูงที่จัดในมาเลเซียไหม?
ใช่ ลูกขนไก่ขนนกยังเป็นลูกขนไก่ของแบดมินตันระดับสูงทุกที่ รวมถึงมาเลเซีย เพราะการบินของมันไม่เคยมีของสังเคราะห์ใดเทียบได้ การแข่งขันระดับสูงสุดเล่นด้วยลูกขนไก่ขนนกในเกรดความเร็วต่างๆ ลูกขนไก่ไนลอนทำงานหนักในฮอลล์ซ้อม ที่ความทนทานสำคัญกว่าการบินที่สมบูรณ์แบบ
ST Badminton Academy สอนแบดมินตันที่เซตาปักที่ไหน?
ฐานบ้านของเราอยู่ที่เซตาปักในกัวลาลัมเปอร์ และนั่นคือที่ที่โปรแกรมเต็มรูปแบบดำเนินการ รวมถึงการตรวจอุปกรณ์ ผู้เล่นเข้าร่วมกับเราจากวังสามาจู กอมบัก และทั่วเมือง บอกพื้นที่ของคุณเมื่อจองคลาสทดลอง แล้วเราจะยืนยันเวลาเซสชันที่เหมาะกับลูกของคุณ ไม่ว่าเขาจะเริ่มที่ระดับใด
ผู้เริ่มต้นต้องใช้อุปกรณ์พื้นฐานอะไรบ้างเพื่อเริ่มเล่นแบดมินตัน?
น้อยมาก: แร็กเกตที่พอดีมือทั้งน้ำหนักและกริป รองเท้าคอร์ตพื้นยางกัม เสื้อผ้ากีฬาที่สบาย และขวดน้ำ ลูกขนไก่มีให้ในเซสชันของเรา อย่างอื่นทั้งหมด ตั้งแต่ลูกขนไก่ขนนกไปจนถึงแร็กเกตอันที่สอง รอได้จนกว่าลูกของคุณจะเล่นประจำและรู้ว่าตัวเองต้องการอะไรจริงๆ
คำแนะนำอุปกรณ์แบดมินตันและคลาสเรียนในสนาม
มาตรฐานเดียวสำหรับผู้เล่นทุกคนและทุกเซสชัน
มาตรฐานเดียววิ่งผ่านคำแนะนำอุปกรณ์ของเรา: ความพอดีมาก่อนแฟชั่น และความซื่อตรงมาก่อนการขาย ที่ ST Badminton Academy เราตรวจคลาสน้ำหนักแร็กเกต สมดุล ขนาดกริป และรองเท้าของผู้เล่นใหม่ทุกคนเทียบกับร่างกายและช่วงของเขา และเราบอกตรงๆ เมื่ออุปกรณ์ที่เขามีอยู่แล้วดีพอ ประวัติในคู่มือนี้คือเหตุผล: ความก้าวหน้าหนึ่งศตวรรษหมายความว่าอุปกรณ์ที่ถูกต้องมีอยู่ทุกงบ และงานของโค้ชคือชี้ไปที่ชิ้นที่ถูกต้อง ไม่ใช่ชิ้นที่ใหม่ที่สุด
| ปัจจัย | อุปกรณ์ไม้ | อุปกรณ์สมัยใหม่อุปกรณ์ |
|---|---|---|
| ความถี่ | สัปดาห์ละ 1 หรือ 2 ครั้ง ส่วนใหญ่เพื่อความสนุกและเหงื่อ | เฟรมคาร์บอนในคลาสน้ำหนักชัดเจน เลือกให้เข้ากับผู้เล่นที่ถือ |
| เน้นการฝึก | ป้อนลูกพื้นฐานแบบนิ่งๆ แรงกดที่การเคลื่อนเท้าน้อยมาก | เอ็นสังเคราะห์ที่ทนทาน มีขนาดและความตึงให้ผู้เล่นเลือก |
| สภาพร่างกาย | แทบไม่รวมอยู่ด้วย แค่เล่นเกมในคอร์ต | ฝึกแกนกลาง ความคล่องตัว และความเร็วในทุกเซสชันเพื่อป้องกันการบาดเจ็บและสร้างความทนทาน |
| ความเข้าใจเชิงกลยุทธ์ | แค่ตีข้ามไป ไม่มีแผนเกมจริงจัง | วิเคราะห์วิดีโอ สร้างแต้ม และเรียนรู้การอ่านเกมของคู่แข่ง |
| สัดส่วนโค้ช | กลุ่มใหญ่ (เด็ก 8 ถึง 10 คน) โค้ชแทบไม่ได้ดูคุณ | สูงสุด 4 คน คุณเอริก ชัวร์ แก้ไขทุกจังหวะและรายละเอียดการเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง |
| การตั้งเป้าหมาย | สนุกและออกกำลังกาย | ลูกขนไก่ขนนกในระดับสูง และลูกขนไก่ไนลอนที่ทนทานสำหรับห้องซ้อม |
| ผลลัพธ์ระยะยาว | ผู้เล่นสันทนาการที่ดี | ผู้เล่นที่มีอุปกรณ์เข้ากับมือ เท้า และช่วงของการเรียนรู้ |
การฝึกแบดมินตันและคำแนะนำอุปกรณ์ในกัวลาลัมเปอร์
คู่มือนี้พาครอบครัวของคุณผ่านอุปกรณ์หนึ่งศตวรรษ: เฟรมไม้และเอ็นธรรมชาติ เหล็กและอลูมิเนียม คาร์บอนไฟเบอร์ในคลาสน้ำหนักที่พิมพ์ไว้ เอ็นสังเคราะห์ ขนนกที่ไม่เคยจากไป และรองเท้ากับกริปที่เงียบๆ กลายเป็นเครื่องมือที่เหมาะสม ขั้นตอนต่อไปไม่ใช่การไปซื้อของ แต่คือการลองให้พอดี พาแร็กเกตปัจจุบันของลูกคุณมาที่เซสชันทดลองกับเราที่เซตาปัก กัวลาลัมเปอร์ แล้วเราจะตรวจมันเทียบกับมือและเกมของเขา โดยไม่มีการพูดขายใดๆ อุปกรณ์ดีที่เลือกอย่างซื่อตรงเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี
