ความแตกต่างระหว่าง “คนป้อนลูก” และ “โค้ชแบดมินตัน”: สิ่งที่ต้องมองหาในการ ฝึกซ้อมระดับสูง

นิยามของคนป้อนลูก

“คนป้อนลูก” (Feeder) ในการฝึกแบดมินตันคือ อะไร?

ในสนามฝึกซ้อมหลายแห่งทั่วกัวลาลัมเปอร์ คำว่า “โค้ช” มักถูกใช้กันอย่างพร่ำเพรื่อ “คนป้อนลูก” คือคนที่ยืนถือตะกร้าลูกแบดและตีส่งให้ผู้เล่น หน้าที่หลักของพวกเขาคือปริมาณและความเร็ว พวกเขาสามารถตีลูกได้แม่นและเร็ว ทำให้ผู้เล่นต้องวิ่งจากมุมหนึ่งไปอีกมุมหนึ่งจนหมดแรง สำหรับผู้ปกครองที่นั่งชมจากอัฒจันทร์ในย่าน Gombak หรือ Taman Melawati ภาพนี้ดูน่าประทับใจเพราะเห็นนักกีฬาทำงานหนักและเหงื่อท่วมตัว

อย่างไรก็ตาม คนป้อนลูกเพียงอย่างเดียวมักขาดทักษะการสอนเพื่อแก้ไขการเคลื่อนไหวหรือกลยุทธ์ พวกเขาอาจตะโกนเชียร์ทั่วๆ ไปเช่น “เร็วเข้า!” หรือ “ขยับหน่อย!” แต่แทบจะไม่อธิบายว่า ทำไม ถึงต้องขยับแบบนั้น หรือ อย่างไร ถึงจะตีได้ดีขึ้น การฝึกจึงกลายเป็นการออกกำลังกายเพื่อความอึดมากกว่าการเรียนรู้ทักษะแบดมินตัน ผู้เล่นอาจฟิตขึ้น แต่นิสัยเสียต่างๆ เช่น การจับไม้ผิด หรือฟุตเวิร์กที่หนักเกินไป ก็จะถูกทำซ้ำๆ เป็นพันครั้ง จนแก้ไขได้ยากในภายหลัง

การป้อนลูกไม่ใช่เรื่องผิด; มันเป็นเครื่องมือที่จำเป็น แต่ถ้าผู้ฝึกสอน แค่ ป้อนลูกและไม่เคยแก้ไข วางแผน หรือปรับเปลี่ยน พวกเขาไม่ใช่โค้ช พวกเขาเป็นเพียงเครื่องยิงลูกแบดมนุษย์ สำหรับการพัฒนาระดับสูง (Elite Development) ผู้เล่นต้องการมากกว่าแค่การเสียเหงื่อ